Η Εκκλησία δεν βρίσκεται σε σωστή σχέση με την Αγία Γραφή όταν παίρνει το ρόλο του κριτή και αποφασίζει σχετικά με το τι μέσα στη Γραφή μπορεί να γίνει αποδεκτό από τον σύγχρονο άνθρωπο και τι όχι, αλλά όταν αναλαμβάνει το ρόλο του μάρτυρα. Τότε ακολουθεί το παράδειγμα του ίδιου του Χριστού, ο οποίος παραπέμπει στη Γραφή ως κανόνα. Με αυτό εννοούμε πως ο Χριστός δεν παραπέμπει στη Γραφή θεωρώντας ότι κάποια σημεία της που μιλούν για τις ανθρώπινες ελπίδες και εκπληρώσεις έρχονται να ταιριάξουν με το δικό του μήνυμα. Κάτι τέτοιο επιχειρεί να κάνει ο διάβολος πειράζοντας τον Χριστό στην έρημο. Αντιθέτως ο Χριστός ζει εκ νέου την ζωή του Ισραήλ όπως την ορίζει ο Θεός (βλ. Δευτ. 6-10) με τέλεια ακεραιότητα, μαρτυρεί δηλαδή με τη ζωή του το θέλημα του Θεού.
[“Η βιβλική αφήγηση και η έκλειψή της στη νεοελληνική θεολογία”, περ. Θεολογία, τόμ. 85, τχ. 2 (Απρίλιος-Ιούνιος 2014), σ. 117: Αφιέρωμα “Η Αγία Γραφή στην Ορθόδοξη Παράδοση”. Ο πίνακας είναι του Μαρκ Σαγκάλ.]
