Στο πρόγραμμα του Covent Garden για τη σεζόν του 1900 (χίλια εννιακόσια και ολογράφως για να μη νομίσει κάποιος πως πρόκειται για τυπογραφικό λάθος!) ‒δηλαδή από τον Απρίλιο έως τον Ιούλιο εκείνης της χρονιάς– περιλαμβάνονταν έργα των Mozart (Don Gionanni), Wagner (Tahhnauser, Lohengrin και Die Meistersinger), Rossini (Il barbiere di Siviglia), Verdi (Rigoletto και Aida), Gounod (Romeo et Juliette και Faust), Bizet (Carmen), Puccini (La Boheme), έργα δηλαδή σχεδόν αποκλειστικά του 19ου αιώνα. Το γεγονός πως μετά από 114 χρόνια το ρεπερτόριο στις λυρικές σκηνές της πατρίδας μας δεν φαίνεται να διαφοροποιείται πρέπει να μας βάζει σε σκέψεις.
(Ας σημειώσουμε δύο γεγονότα: 1ον πως η σύγχρονη ελληνική οπερατική πραγματικότητα συνίσταται ουσιαστικά σε 1-2 κρατικές σκηνές, μερικές σκόρπιες ηρωικές ιδιωτικές προσπάθειες και κάποιες φεστιβαλικού τύπου παραστάσεις συνήθως υπό την κρατική ομπρέλα και 2ον πως ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα το λυρικό πρόγραμμα των ευρωπαϊκών σκηνών έχει εμπλουτιστεί με έργα ρηξικέλευθων συνθετών, ενδεικτικά αναφέρω τους R. Strauss, Janacek, Stravinsky, Holst, Bartok, Malipiero, Prokofiev, Milhaud, Schoenberg, Berg, Honegger, Hindemith, Martinu, Weill, Shostakovich, Menotti, Dallapiccola, Britten, Poulenc, Bernstein, Henze, Barber, Ginastera, Rota, Maxwell Davies, Tavener, Glass, και Adams για να αναφέρω μόνο κάποια από τα «γνωστότερα ονόματα». Ελπίζουμε σε επόμενο άρθρο να αναφερθούμε διεξοδικότερα σε κάποιους από αυτούς)
Λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Βάγκνερ, έργα του ανέβαιναν σε ευρωπαϊκές σκηνές, έργα δηλαδή σύγχρονα και μάλιστα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενα εκείνη την εποχή. Τι μας κάνει μετά από τόσο χρόνια να αναμασάμε αποκλειστικά έργα γραμμένα εδώ και 100 ή 150 χρόνια; Η εξαιρετικά περιορισμένη λίστα μελοδραμάτων που ανεβαίνουν στον ελλαδικό χώρο δεν οφείλεται μόνο στην απροθυμία των συντελεστών (μουσικών, τραγουδιστών και υπευθύνων ρεπερτορίου κυρίως) να ασχοληθούν με έργα που δεν ξέρουν, δεν κατέχουν –μέρος μάλλον της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας στην οποία έχουν ενδώσει και του περιορισμένου τους καλλιτεχνικού αισθητηρίου και ορίζοντα– αλλά και στην ατολμία κάποιων πιο φωτισμένων εξ αυτών να προβοκάρουν και να εκπαιδεύσουν τελικά το κοινό που με αυτό τον τρόπο θεωρεί εντελώς λαθεμένα πως η όπερατική δημιουργία τελείωσε ουσιαστικά στον Πουτσίνι, ενώ από κάποιο εξαρτημένο αντανακλαστικό θεωρεί οτιδήποτε έχει γραφτεί μετά το 1900 «μπερδεμένο» και «κακόηχο». […]
[Απόσπασμα από ευρύτερο κείμενο που δημοσιεύεται στο νέο, όγδοο τεύχος μας που μόλις κυκλοφόρησε.]
