Μου έφυγε η Γιολάντα πριν μια βδομάδα. Περιμένω μήνυμά της αλλά τζίφος. Εννοείται ότι δε στέλνω. Περιμένω, δε στέλνω. Πίνω μπύρες στο Άλλοτε και φεύγω με τα πόδια. Αθλητικό, φαρδύ παντελόνι με πλαϊνές τσέπες και ξυρισμένο κρανίο κάτω από τους κροτάφους. Μαύρο τσαντάκι στο χέρι και βήμα γρήγορο και σταθερό, όπως πάντα. Κι ας είναι Σάββατο βράδυ.
Στο δρόμο με προσπερνούν δύο σκούτερ, τέσσερις πιτσιρικάδες καβάλα, όλοι με κράνη. Ακούω γέλια, ο τελευταίος γυρίζει, με χαιρετάει και κάτι λέει γελώντας. Σηκώνω το χέρι, του κάνω κωλοδάχτυλο. Το λέει στους υπόλοιπους. Προχωρούν λίγο και φρενάρουν. Συνεχίζω στο δρόμο μου. Ο ένας γυρίζει λέει: τι έγινε ρε φίλε, κουνάμε δαχτυλάκι; Έμπλεξα λέω, αλλά συνεχίζω. Πάμε λέω. Και περπατάω. Οι πιτσιρικάδες κοιτιούνται και ανοίγουν γκάζι. Ουφ.
Τους συναντώ μετά από λίγο στην πλατεία Μερκούρη, περνούν μπροστά μου χωρίς να βγάλουν κιχ. Χαχα!
Πάω στη Δεξαμενή να πιω καμιά μπύρα. Κάθομαι, όχι σε τραπεζάκι, αλλά στα σκαλάκια, ανάμεσα από τέσσερα κορίτσια που κάθονται σε τραπεζάκια. Οι δύο με κοιτούν και μετακομίζουν στο μπροστινό τραπέζι, αλλά σκάει μύτη μια κατσαρίδα να. Τα κορίτσια φωνάζουν και μετακομίζουν δίπλα μου. Χαχα !
Σηκώνομαι και την πατάω με τη δεύτερη προσπάθεια.
Χειροκροτήματα.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Karina Ter. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
