1
Περίμενε στη στάση, χωρίς ομπρέλα, αν και η στάση ήταν απλώς ένας στύλος της ΔΕΗ που μύριζε ακόμα φρέσκια πίσσα.
Όταν άρχισε να βρέχει, ήξερε πως το λεωφορείο θα είχε μια επιπλέον δικαιολογία να αργήσει, προσποιούμενο πως έκοψε ταχύτητα εξαιτίας του ολισθηρού οδοστρώματος. Πλησίαζε το βράδυ, τα σπίτια γύρω είχαν κρυφτεί στις εύπορες περιφράξεις τους και μόνο οι δικές του σκέψεις κυλούσαν, μεθυσμένα οχτάρια, στα υπόγεια θαύματα του χρόνου.
2
Κολυμπούσε καθημερινά κρατώντας λεπτομερείς σημειώσεις για τα σκουπίδια στο βυθό. Λίγο καιρό πριν είχε ανακαλύψει ένα νεκροταφείο πατινιών δίπλα ακριβώς στον βράχο της ξέρας όπου επιβίωναν ακόμα, ταριχευμένο τρόπαιο της φαντασίας, η κόκκινη σμέρνα με την τρομερή οδοντοστοιχία και το λευκό χταπόδι που κάποτε είχε αγκαλιάσει με πάθος τη γάμπα του κολυμβητή, αγκάλιασμα σχεδόν απελπισμένο, σαν να είχε προαισθανθεί τα θαλασσινά κοιμητήρια του μέλλοντος.
Συνέχισε λοιπόν να βουτάει στις άδειες θάλασσες με τις τύψεις των νεκρών ψαριών κρεμασμένες στο διχτάκι της μέσης, μαζί με το σκουριασμένο μαχαίρι της προηγούμενης ζωής του.
3
Συμπλήρωναν υπομονετικά τις στήλες στο δελτίο ψιθυρίζοντας, σαν μαγεμένοι, ονόματα ξένων ομάδων. Γνώριζαν κάθε χώρα της Λατινικής Αμερικής όχι από τις επαναστάσεις και τα αντάρτικα, ούτε από τον Μπολιβάρ του Νίκου Εγγονόπουλου μα από τα μυώδη, σκουρόχρωμα μπούτια των μεγάλων μπαλαδόρων. Πελέ, Ρονάλντο, Ρομπέρτο Κάρλος – και πιο καινούριους.
Κάποια στιγμή, όμως, τους έβλεπες να απομονώνονται στο παγκάκι ή στις πλαστικές καρέκλες και να κοιτάζουν ευθεία μπροστά, την άλλη στήλη, την αόρατη, με τα ονόματα των πεθαμένων τους. Λίγες νίκες και κάμποσες απώλειες, το ματς της ζωής τους.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Josef Koudelka. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
