Σύμφωνα με τον μύθο, κατά τη μυκηναϊκή εποχή, φύλακας της Κασταλίας πηγής, που συνδεόταν με τις χρησματικές ικανότητες του μαντείου, ήταν ο θηλυκός δράκος Πύθωνας.
Οι μαθητές του λυκείου Λιτοχώρου συγκεντρώθηκαν γύρω από τους συνοδούς τους. Η περιήγηση στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών θα διαρκούσε περίπου μιάμιση ώρα. Στην είσοδο, η ξεναγός τους καλωσόρισε, ενώ με το βλέμμα της προσπαθούσε να πιάσει τον παλμό της ομάδας, την ένταση της περιέργειας, του ενδιαφέροντος, ακόμη και της ανίας. Η προσοχή της μαγνητίστηκε από μία κατάξανθη έφηβη.
Την είχε ξαναδεί.
Ο δράκος Πύθωνας λέγεται ότι γεννήθηκε από τη λάσπη ενός φοβερού κατακλυσμού, μέσα από τα σπλάχνα της θεάς Γαίας. Είχε σώμα φιδιού, δέκα χέρια και τέσσερα μάτια. Πάνω στον θυμό του στραγγάλιζε και κατάπινε ανήμπορους ανθρώπους και ζώα. Θόλωνε ιερά νερά και τρομοκρατούσε τις Νύμφες. Μια μέρα πήρε χρησμό ότι θα σκοτωθεί από τον γιο της Λητώς.
Η ξεναγός προέτρεψε τους μαθητές να σχηματίσουν έναν κύκλο στον κυρίως χώρο του μαντείου και ζήτησε έναν εθελοντή. Ως συνήθως, δεν πήρε απάντηση. Κοίταξε την ξανθιά μαθήτρια, το δέρμα της οποίας ίσα που ξεχώριζε από τους βράχους πίσω της, και την κάλεσε.
«Πώς είναι το όνομά σου;»
«Πέτρα».
«Στάσου στο κέντρο. Εκεί! Δείτε τώρα την Πέτρα. Ό,τι είναι η Πέτρα για τον κύκλο μας ήταν και το μαντείο των Δελφών για την αρχαία Ελλάδα. Το επίκεντρο, ο ομφαλός της γης. Εδώ η πρωθιέρεια έπινε νερό από την πηγή, μασούσε φύλλα δάφνης και ερχόταν σε έκσταση. Τότε έδινε στον ενδιαφερόμενο έναν αινιγματικό χρησμό για το μέλλον» είπε και θυμήθηκε το όνειρο που είδε χθες βράδυ.
Κόρη ξανθή με μάτια πέτρινα.
Όταν η Λητώ έμεινε έγκυος από τον Δία, ο Πύθωνας άρχισε να την ψάχνει μανιασμένα, προκειμένου να τη σκοτώσει και να αποτρέψει τη γέννηση του δολοφόνου του. Σύμμαχός του υπήρξε η Ήρα. Εξοργισμένη από την απιστία του συζύγου της, διέταζε τα βουνά να σείονται εκεί που η Λητώ έβρισκε καταφύγιο. Ο Ποσειδώνας φυγάδευσε τη Λητώ κάτω από τη θάλασσα με ένα δελφίνι. Αφού ο Απόλλωνας γεννήθηκε, μέσα σε τέσσερις μέρες ανδρώθηκε και, με τα φλογισμένα βέλη του Ηφαίστου, κυνήγησε τον Πύθωνα για να πάρει εκδίκηση.
Ο αέρας ξαφνικά μύρισε λιβάνι και καρβουνιασμένα βότανα. Ο ουρανός σκοτείνιασε, όμως τον ήλιο δεν τον έκρυβαν σύννεφα αλλά δελφίνια. Τα μάτια της Πέτρας άσπρισαν και το σώμα της απαλλάχτηκε από τη βαρύτητά του. Αιωρήθηκε σαν άδειο ρούχο και κραύγασε:
«Το τέρας περιμένει στην ανηφόρα».
Κόρη ξανθή φωνάζει, αλλά δεν ακούγεται.
Ο Απόλλωνας καταδίωξε τον Πύθωνα από την Κρήτη ως τον Παρνασσό, όπου τελικά τον πλήγωσε. Ο δράκος ανηφόρησε ως την κοιλάδα των Τεμπών, την οποία έβαψε με το αίμα του και ξεψύχησε. Προς τιμήν της νίκης του Απόλλωνα απέναντι στο κακό και της μετέπειτα εξάγνισής του, κάθε εννιά χρόνια πραγματοποιούνταν στους Δελφούς η γιορτή των Σεπτηρίων, όπου νέοι και νέες αναπαριστούσαν τη μάχη του με τον δράκο.
Η ατμόσφαιρα καθάρισε απότομα και ο ήλιος του Μαΐου ζεμάτισε ξανά τα πρόσωπά τους. Η Πέτρα επέστρεψε στο σώμα της, όμως από τον λαιμό της δεν έβγαινε πια φωνή. Οι συμμαθητές της στέκονταν αμίλητοι με κενές, άναυδες ματιές. Η ξεναγός, αιχμάλωτη της ταραχής της, τους πρότεινε να την ακολουθήσουν.
Κόρη ξανθή με γλώσσα δεμένη.
Όταν τα Σεπτήρια σταμάτησαν να γιορτάζονται, η ψυχή του δράκου άρχισε να ανακτά τις δυνάμεις του και να περιφέρεται στην κοιλάδα των Τεμπών. Έκτοτε, νέοι που ανηφορίζουν –ποτέ που κατηφορίζουν– γεύονται την εκδίκηση του Πύθωνα απέναντι στον αιώνιο έφηβο θεό του φωτός και της ποίησης.
Οι συνοδοί μέτρησαν τους μαθητές και από το μικρόφωνο του λεωφορείου ανακοινώθηκε η αναχώρηση για Λιτόχωρο. Θα έκαναν μία σύντομη στάση στα Τέμπη.
Κόρη ξανθή με κεφάλι φαγωμένο.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Στέφανος Λάντσας (1861-1933). Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
