Καθότι η οικογένεια του κ. Φ. προερχόταν από την κατώτερη οικονομική τάξη, η γέννησή του τελέστηκε διεκπεραιωτικά, εν τάχει και προχείρως, και ο πολυάσχολος ιατρός που πραγματοποίησε τη γέννα, έχοντας στο κεφάλι του σαφώς σοβαρότερες σκοτούρες, εκ παραδρομής, παρέλειψε να αποκόψει τον ομφάλιο λώρο, γεγονός που, μέσα στην ταραχή του νοσοκομείου, πέρασε απαρατήρητο. Τα πρώτα χρόνια, όπως είναι λογικό, το συμβάν αυτό ήταν ευτύχημα, καθώς η ασφάλεια, ο έλεγχος και η διαρκής εγγύτητα έκαναν την καθημερινότητα ιδιόρρυθμη μεν, μα κυρίως ευχάριστη, όμως με την πάροδο του χρόνου, όπως είναι επίσης λογικό, η μητέρα του κ. Φ. άρχισε να ασφυκτιά. Μια αίθρια μέρα, ενώ έκαναν τη βόλτα τους μπροστά στη λίμνη περπατώντας παράλληλα, με τον κ. Φ. να κρατάει την άκρη του λώρου που έβγαινε από το μανίκι του και κατέληγε κάτω από το φουστάνι της μητέρας του, εκείνη άρχισε να διακατέχεται από μια αφόρητη δύσπνοια και, ως εκ τούτου, άρχισε να εισπνέει βαθύτατα. Εισέπνεε με όλη της δύναμη και όσο εισέπνεε, φούσκωνε, εισέπνεε και φούσκωνε, και όσο φούσκωνε, γινόταν και ελαφρύτερη και, καθώς γινόταν όλο και ελαφρύτερη, σύντομα άρχισε να ίπταται. Ο κ. Φ. πλέον περπατούσε, φορώντας την κυριακάτικη περιβολή του, διπλά στη λίμνη, κρατώντας σφιχτά το λώρο που ξεπρόβαλλε από το μανίκι του, ενώ η μητέρα του πετούσε πάνω από το κεφάλι του, εισπνέοντας εν εξάλλω. Η δύναμη που ασκούσε η ανύψωση της μητέρας στον ομφάλιο λώρο αυξανόταν με κάθε ανάσα, ώσπου, εν τέλει, ο λώρος κόπηκε και εκείνη συνέχισε την ανοδική της πορεία· ο κ. Φ. την παρακολουθούσε να χάνεται στον ουράνιο θόλο, έως ότου του ήταν αδύνατο να τη διακρίνει πλέον. Η ώρα ήταν η πρώτη μεσημβρινή και οι κωπήλατες είχαν ήδη παραταχθεί στη λίμνη.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Paul Klee. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
