Χρόνια και χρόνια, ανάμεσα στα αιωνόβια πλατάνια, κοντά στο σταυροδρόμι που οδηγούσε στην πόλη και τα χωριά, ακλόνητο έστεκε το πηγάδι. Όλοι εκεί μαζεύονταν, στο πηγάδι, συνευρέσεις και γιορτές και πανηγύρια και οι περαστικοί εκεί κάθονταν να ξεκουραστούν, κι όταν έγινε η καντίνα, οι άνθρωποι σταμάτησαν να κουβαλούν μαζί τους φαγητά και καφέδες, όλα τα πρόσφερε πια η καντίνα, με τα χρόνια έγινε ολόκληρο μαγαζί και χρυσές δουλειές έκανε ακόμη και τον χειμώνα, όταν όλα χάνονταν μέσα στην ομίχλη και το χιόνι, το μαγαζί ξεχώριζε από μακριά σαν μια θερμή πηγή φωτός, με τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια να αναβοσβήνουν, τσαφ- τσούφ, πάνω στο πηγάδι, έτσι, που φαινόταν σαν να μετακινείται, μια να χάνεται και μια να εμφανίζεται ξανά. Με τον καιρό, κι άλλη ταβέρνα έγινε εκεί, και αναγκάστηκαν να κόψουν, μάλιστα, κι ένα θεόρατο πλατάνι για να χωρέσει, και μαγαζιά άλλα ξεφύτρωσαν, πιο μικρά, που πουλούσαν τουριστικά είδη και προϊόντα της περιοχής: μέλια, τυριά και φρούτα και τα χωράφια που ακαλλιέργητα έμεναν πήραν αξία και σπίτια άρχισαν να ξεφυτρώνουν και νερό άρχισαν να αντλούν όλοι από τις επιφανειακές γεωτρήσεις που έφτιαξαν. Αυτά έγιναν και άλλα πολλά και κόσμος και κοσμάκης πηγαινοερχόταν, δρόμοι καινούργιοι άνοιγαν και έργα γίνονταν και όταν το νερό πεταγόταν από τη γη το τσιμέντωναν ή σε αυλάκια το οδηγούσαν, να χάνεται στους χειμάρρους και τους ξεροπόταμους για να μην πλημυρίζει τα υπόγεια των σπιτιών και τα θέμελα των έργων να απειλεί.
Αυτά έγιναν και άλλα πολλά, γρήγορα όλα έγιναν, όμως, κάποια στιγμή το πηγάδι στέρεψε και το νερό χάθηκε. Όχι ξαφνικά, μερικοί παρατήρησαν, κάποιον καιρό πριν στερέψει, ότι η στάθμη του νερού κατέβαινε σιγά-σιγά και άλλοι, πιο παρατηρητικοί, δεν ένιωθαν πιά τη δροσιά του. Το πηγάδι στέρεψε για τα καλά και μαζί του πήρε όλα αυτά που είχαν γίνει γύρω-τριγύρω, σαν να τα πήρε το νερό μαζί του με το έτσι θέλω και ο κόσμος που επισκεπτόταν την περιοχή όλο και λιγόστευε σαν μαθεύτηκε το νέο, το πηγάδι που χάθηκε πήρε μαζί του κάθε τι μαγικό, κάθε επιθυμία, απόλαυση και χαρά. Τα μαγαζιά άρχισαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, και οι άνθρωποι, σαν να ήθελαν να εκδικηθούν το πηγάδι για το κακό που τους έφερε, σκουπιδότοπο το έκαναν κι έριχναν μέσα ότι μπορεί κανείς να φανταστεί: αχρείαστα παλιά έπιπλα, μπουκάλια όλων των ειδών, ξύλινα καφάσια, πλαστικά τρύπια βαρέλια, σπασμένες τζαμαρίες, αλουμίνια, φωτιστικά, καλώδια, σιδεριές, ταμειακές μηχανές, χαλασμένα κινητά τηλέφωνα, τοστιέρες, χαλασμένα πλυντήρια και παλιές ηλεκτρικές συσκευές, άδειες μπαταρίες αυτοκινήτων, αυτά κι άλλα πολλά έριχναν. Και όταν γύρω όλα ερήμωσαν για τα καλά, οι βοσκοί τα άρρωστα ζώα στο πηγάδι τα έριχναν και τα ιατρικά εργαλεία και τους υπολογιστές από το κέντρο υγείας, όταν αυτό εκσυγχρονίσθηκε, εκεί τα έριξαν, στο πηγάδι, πάτο δεν είχε το πηγάδι και όλα σαν να τα ρουφούσε όλο και βαθύτερα στη γη. Και όταν κανείς πήγαινε και φώναζε δυνατά μέσα στο πηγάδι, η ηχώ της φωνής του γυρνούσε τόσο δυνατή που σε ξεκούφαινε, σαν να ήταν άδειο, κενό, και μια μέρα που κάποιος προσπάθησε να κατέβει κάτω με σχοινιά για να δει πόσο βαθύ είναι δεν ξαναγύρισε. Ώσπου, ρίξε ο ένας, ρίξε ό άλλος, το πηγάδι τελικά γέμισε μέχρι πάνω και αποφάσισαν να ασφαλίσουν το άνοιγμά του με μια βαριά τσιμεντένια πλάκα, γιατί μυρωδιές έρχονταν από μέσα του και ήταν απαίσιες και σιχαμένες.
Αυτά και άλλα πολλά έγιναν τότε και μετά από χρόνια που κανείς δεν μέτρησε ακριβώς, μπορεί και δυο και τρείς αιώνες, το πηγάδι άρχισε να αναβλύζει πάλι νερό, τόσο νερό, που η πίεσή του την τσιμεντένια πλάκα διέλυσε και ότι σαβούρα υπήρχε μέσα του το πηγάδι άρχισε να την ξερνά, η γύρω περιοχή πλημμύρισε και γέμισε από αντικείμενα άλλων αιώνων κι έπειτα, με τη δύναμη του νερού, όλο αυτό το σκουπιδαριό απλώθηκε κι άλλο και έκταση μεγάλη κατέλαβε. Πολύ γρήγορα το drone της αστυνομίας εκείνου του μελλοντικού καιρού (που αστυνομία δεν την έλεγαν), πέταξε πάνω από τη λίμνη των σκουπιδιών, μαζί και τα drones πολλών επιστημονικών ομάδων, για να συλλέξουν δείγματα από τα αντικείμενα και τους σκελετούς, ενώ όλη αυτή η επιχείρηση μεταδόθηκε live στις οθόνες (που δεν ήταν ακριβώς οθόνες) των σπιτιών (που δεν ήταν ακριβώς σπίτια) και οι άνθρωποι αυτής της άλλης εποχής κοιτούσαν άλαλοι τα ευρήματα με τα μεγάλα, πολύ μεγάλα, δυσανάλογα με το σώμα, απορημένα μάτια τους.
Τίποτα δεν ήταν, όχι μόνο οικείο, αλλά ούτε καν αναγνωρίσιμο από τους ανθρώπους αυτής της άλλης εποχής. Ακόμη και για αντικείμενα που είχαν ακούσει κάποτε στις διηγήσεις των προγόνων τους ή είχε τύχει να διαβάσουν γι’ αυτά, υπήρχε δυσκολία ταυτοποίησης. Τίποτα δεν τους θύμιζε κάτι, όλα τους ήταν παντελώς άγνωστα. Το ενδιαφέρον των ανθρώπων για όλα αυτά ήταν μεγάλο και αυτοί που είχαν τη διοίκηση της περιοχής επέτρεψαν την επίσκεψη στο μέρος που το πηγάδι δέσποζε, τοποθέτησαν, μάλιστα, αιωρούμενους σηματοδότες και οι άνθρωποι, με τα ατομικά τους εναέρια μεταφορικά μέσα, μπορούσαν να πηγαίνουν εύκολα πιά και από κοντά να διερευνούν αυτό το παράξενο τοπίο, με τα περίεργα, άγνωστα αντικείμενα. Η επισκεψιμότητα ήταν πολύ μεγάλη κι όσο το πηγάδι ξέρναγε, τόσο αυτή μεγάλωνε και ο τόπος έγινε τόπος απόλαυσης και εκδρομών και οι μαθητές, με την υπόδειξη των δασκάλων τους, μελετούσαν αυτά τα άγνωστα αντικείμενα και τους άγνωστους σκελετούς και υποθέσεις έκαναν για την προέλευση, τη χρησιμότητά τους και τον σκοπό που κάποιος κάποτε τα έφτιαξε.
Το πηγάδι πήρε πίσω την αίγλη του και η κίνηση στην περιοχή αυξήθηκε τόσο, που έπρεπε απαραίτητα να κλείσεις μέρα και ώρα επίσκεψης, για να αποφεύγονται τα ατυχήματα και ο συνωστισμός, ο τόπος ζωντάνεψε για τα καλά και όταν το πηγάδι έπαψε να υπερχειλίζει, η κίνηση έγινε ακόμη μεγαλύτερη, γιατί όλοι έτρεχαν να προλάβουν να δουν όλα αυτά τα άγνωστα αντικείμενα , πριν οι υψηλές θερμοκρασίες και η έντονη ηλιοφάνεια τα καταστρέψει, τα θεόρατα πλατάνια με τον βαθύ ίσκιο είχαν χαθεί από καιρό. Αυτή ήταν και η αιτία που οι κυβερνώντες έφτιαξαν πάνω από τη λίμνη των σκουπιδιών (όπως εμείς θα τα αποκαλούσαμε) έναν διάφανο θόλο προστασίας με το όνομα BEAUTY, που φαινόταν από μακριά όταν αναβόσβηνε , τσαφ-τσουφ, τσαφ-τσουφ, μέσα στη νύχτα.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Antanas Sutkus. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
