εδώ που κοιμάμαι τώρα πριν μερικά εκατομμύρια χρόνια ήταν θάλασσα. έχω δει τα κοχύλια στο δρόμο για το βουνό, τα ’χει δει ο πατέρας μου, τα ’χουν δει όλοι όσοι κοιμούνται εδώ μερικά εκατομμύρια χρόνια μετά. είναι κομμάτι της γης τώρα τα κοχύλια, δεν προκαλούν εντύπωση σε κανέναν.
τα βράδια η θάλασσα επιστρέφει. γαλάζια, πράσινη, μαύρη και αργυρή. γυρίζω το κεφάλι μου στο πλάι κι απ’ το μαξιλάρι ακούγονται τα κύματα. βουλιάζω στη θάλασσα κι όχι στον ύπνο. τα όνειρά μου είναι τα πλάσματα που με τριγυρνούν. στα μαλλιά μου μπλέκονται φύκια, στα βλέφαρά μου όστρακα. μου μιλούν, ξέρουν το μέλλον, γιατί ανήκουν στο παρελθόν.
κλείνω το φως και πέφτω στα μαλακά νερά, ξυπνάω απ’ τον φόβο της πτώσης και κρατιέμαι απ’ το κήτος που πολλοί αναζήτησαν για να σωθούν. πιο μετά θα επινοηθούν οι ξύλινες σχεδίες, τώρα ακόμη η θάλασσα είναι νεαρή, κρατάει την ύπαρξη μέσα της, δεν χρειάζεται στεριά.
τσακίζω το σεντόνι σε τόσες μεριές, μπλε κι αυτό, το κρατάω για να κολυμπώ. το σπρώχνω κάτω απ’ το μάγουλό μου, επιβεβαιώνω πως ξέρω ν’ ανασαίνω. γιγάντια σπονδυλωτά, γυαλιστερά ασπόνδυλα, φυσαλίδες που όλο ανεβαίνουν, όστρακα, το κέλυφός τους, στο σεντόνι μου.
ξυπνάω το πρωί και στο πρόσωπό μου φαίνεται, γι’ αυτούς που ξέρουν, πως είμαι μισή άνθρωπος, μισή απολίθωμα. τα σημάδια στο δέρμα είναι ίχνη από ανθισμένα κοράλλια, λουλούδια της θάλασσας.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Paolo Porpora. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
