frear

Χάρτινα διακοσμητικά σπιτάκια – της Ειρήνης Σκούρα

Έχει φτάσει τα 62 εκατοστά ύψος. Από τότε που ενηλικιώθηκε έχανε κάθε χρόνο πόντους. Συνολικά έχασε ένα ολόκληρο μέτρο από την εφηβεία της και μετά. Οι πρώτοι πόντοι χάθηκαν με τις πρώτες αδικίες στη δουλειά. Παρατηρούσε τους άλλους γύρω της. Δεν επηρεάζονταν καθόλου. Στέκονταν όλοι στο ύψος τους. Έβλεπε, βέβαια, μια διαφορά προς το τέλος του οκταώρου, καθώς μάζευαν τα πράγματά τους να φύγουν, αλλά την επόμενη μέρα είχαν ξανακερδίσει τους χαμένους πόντους. Εκείνη πάλι, όχι.

Το κατάλαβε στην αρχή, όταν καθόταν και τα πόδια της δεν έφταναν στο πάτωμα όπως παλιά. Όλα τα έπιπλα του σπιτιού, ιδίως το τραπέζι της κουζίνας, μεγάλωσαν πολύ. Τα ίδια και στη δουλειά. Έπρεπε πλέον να σκαρφαλώνει στην καρέκλα για να καθίσει στο γραφείο και δεν έφτανε πια στο ράφι με τα ντοσιέ. Οι άλλοι δεν παρατήρησαν τίποτα. Είχαν πάντα πολλή δουλειά, δεν είχαν χρόνο να κοιτάζουν γύρω τους. Επιπλέον οι αλλαγές στο ύψος της ήταν αργές.

Οι χαρές στη ζωή της, αν και λιγόστευαν όσο μεγάλωνε, της χάριζαν πόντους. Κέρδισε 30 πόντους όταν ερωτεύθηκε, έχασε 40 όταν χώρισε. Κέρδισε 20 πόντους, όταν πήρε την προαγωγή στη δουλειά, τους έχανε σιγά σιγά ύστερα από κάθε απογοήτευση. Στην άδειά της, κανόνιζε πάντα να φύγει για κάποιο ταξίδι. Τότε κέρδιζε πάντα ύψος, μπορεί και μισό μέτρο. Όταν επέστρεφε, με δυσκολία έφτανε τα κουμπιά του ασανσέρ. Αν δεν ήθελε να κοντύνει κι άλλο, χρειαζόταν περισσότερες χαρές. Οι χαρές χαρίζουν πόντους.

Στα μαγαζιά, όταν πήγαινε να ψωνίσει, οι πωλητές δεν την έβλεπαν πίσω από τον πάγκο. Οι άλλοι πελάτες της έπαιρναν πάντοτε τη σειρά. Δεν ήταν ποτέ στο οπτικό τους πεδίο κι έτσι την αγνοούσαν. Οι ταμίες έσκυβαν να πάρουν τα χρήματά της και μετά χάνονταν πίσω από τις μεγάλες ταμειακές μηχανές τους. Κάποια στιγμή νόμισε πως οι πόντοι επιβράβευσης αγορών που εξαργύρωνε στο σούπερ μάρκετ, μπορεί και να της πρόσθεταν ύψος. Μπόνους ύψους.

Τα ρούχα της δεν της έκαναν πια. Αγόραζε παιδικά. Η ντουλάπα της είχε γεμίσει παντελονάκια, φουστίτσες, μπουφανάκια με γοργόνες, καραβάκια, πεταλούδες. Τα παπούτσια της είχαν φιόγκους και δεν ξεπερνούσαν το νούμερο 33. Αναγκάστηκε ν’ αλλάξει τα έπιπλα. Πήρε καινούργιες καρέκλες κι ένα τραπέζι στα μέτρα της, για να μπορεί να κάθεται και να τρώει χωρίς να χρειάζεται πια να σκαρφαλώνει. Αγόρασε παιδικά σερβίτσια, πιατάκια, φλυτζανάκια, μαχαιροπήρουνα σε χαρούμενα χρώματα. Όλα πλαστικά. Έλεγε ότι ψωνίζει για τα εγγόνια της.

Καθώς περνάει ο καιρός, όλα στη ζωή της γίνονται μικρά, τα παπουτσάκια, τα ρουχαλάκια, τα λογάκια της, οι χαρούλες, οι αγωνιούλες, οι στενοχωρίτσες, τα πονάκια της. Αυτά που κάποτε δεν της έκαναν εντύπωση, τώρα παίρνουν άλλο νόημα. Για παράδειγμα η γειτονιά της λέγεται Περιβολάκι, η στάση που κατεβαίνει Βρυσάκι, η ενορία της Παναγίτσα. Οι γείτονες την φωνάζουν κυρία Αννούλα κι ας έχει πια γεράσει. Ευτυχώς το επίθετο παραμένει το ίδιο, Σταυρακάκη. Εκείνη όμως το ακούει Σταυρακάκι.

Τώρα που πήρε τη σύνταξή της, η μοναξιά της μεγαλώνει. Χάνει όσους πόντους της είχαν χαρίσει στο μεταξύ διάφορες χαρές. Αποφασίζει να κάνει κάτι να κρατηθεί στους 62 πόντους. Είναι κάποιο ύψος σχετικά ανεκτό. Ενημερώνεται για τα δωρεάν προγράμματα του Δήμου. Πιστεύει ότι εκεί θα βρει συντροφιά και θα κερδίσει χαμένους πόντους. Δεν θέλει εκμάθηση ξένων γλωσσών, χορό ή κομπιούτερ. Θέλει μόνο αρμόνιο. Της λένε ότι αν δεν συμπληρωθεί ο αριθμός από αιτήσεις νέων παιδιών, θα την ειδοποιήσουν. Αγοράζει αρμόνιο και περιμένει. Δεν την ειδοποιούν, φαίνεται έχει συμπληρωθεί ο αριθμός. Χάνει κάποιους πόντους, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Ψάχνει τότε στα εργαστήρια για ενήλικες. Δεν της αρέσει το πλέξιμο και το παπιέ μασέ, απέρριψε την κατασκευή κοσμήματος, το ψηφιδωτό και το μακραμέ. Γράφεται στο πρόγραμμα Χάρτινα διακοσμητικά σπιτάκια. Η αναμονή και μόνο για την έναρξη των μαθημάτων, της χαρίζει 6 ολόκληρους πόντους.

Τελικά, το πρόγραμμα της αρέσει πολύ. Μαθαίνει πώς σχεδιάζουν τα σπιτάκια πρώτα στο χαρτόνι, πώς τα κολλάνε, πώς τα ντύνουν με χαρτί. Μπορούσαν, αν ήθελαν, και να τα ζωγραφίσουν απ’ έξω. Το δικό της σπιτάκι είναι το καλύτερο. Τα επιδέξια χεράκια της την βοηθούν να φτιάξει σωστά όλες τις λεπτομέρειες. Όταν τελειώνουν τα μαθήματα, το φέρνει σπίτι. Τώρα είναι πια μοναχούλα της κι αρχίζει πάλι να χάνει πόντους. Ένα βραδάκι φοράει τα καλύτερα ρουχαλάκια της, αυτά με τις πεταλουδίτσες, τα παπουτσάκια με τα ροζ φιογκάκια, χτενίζει τα μαλλάκια της με τη βουρτσίτσα, μπαίνει στο χάρτινο σπιτάκι της και πίνει το καφεδάκι της στο φλυτζανάκι με τις ροζ γατούλες απ’ έξω. Όλα μια χαρίτσα!

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Scott Fraser. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly