frear

Μια επιστολή – της Λίλιας Τσούβα

Αγαπητέ Λάννυ,

Η θολή βροχή σάρωσε το χορτάρι του κήπου και καθώς στεκόμουν στο παράθυρο, σε είδα να περνάς με τη σχολική σου τσάντα. Μιλούσες μ’ ένα χελιδόνι.

Ήξερα πως οι συμμαθητές σου σε ονόμαζαν «λωλό» και «απροσάρμοστο». Όμως για μένα ήσουν το πιο φυσιολογικό παιδί της οικουμένης. Όταν προφέρω το όνομά σου φτάνει στ’ αυτιά μου ο ήχος από το τρεχούμενο νερό της πηγής και τα βήματα του μικρού ασβού στο δάσος.

Σου γράφω ως αναγνώστρια, για να σου πω πως χάρη στην αγάπη σου για τη φύση η αλεπού συνεχίζει να πίνει νερό από τον καταρράκτη και η φλαμουριά να φιλοξενεί πουλιά στα φυλλώματα.

Με γοητεύει η αγγλική εξοχή και ο Πόρτερ σ’ έβαλε να ζεις σε αγροτόσπιτο με κόκκινα τούβλα, έξω από το Λονδίνο, όπου θα ήθελα να ζήσω κι εγώ. Όμως στάθηκες και για ένα ακόμη πράγμα τυχερός. Σου έδωσε μια μητέρα που ήξερε να διακρίνει το κλάμα του ξύλου στο τζάκι, τη θλίψη της κερασιάς τον χειμώνα. Ο Πιτ, ο καλλιτέχνης εικαστικών όπου σε έστειλε για μαθήματα, ήταν εξίσου ονειροπαρμένος με σένα.

Καταλαβαίνω γιατί δέθηκες μαζί του. Δύσκολη η επικοινωνία στις μέρες μας. Οι άνθρωποι προσανατολίζονται στο κέρδος, όπως ο πατέρας σου. Δεν μπορούν να διακρίνουν τα ψάρια κλόουν, όπως μπορούσες εσύ, ούτε να ακολουθήσουν τα ίχνη μιας περιέργειας ή μιας διαίσθησης, να αναζητήσουν τον κήπο.

Για τον πατέρα σου ήσουν ο Λενάκος, που έκανε σαν τρελός λαγός. Φυσικό. Από τον 23ο όροφο του θερμαινόμενου γυάλινου κουτιού στο Λονδίνο όπου εργαζόταν, ήταν αδύνατο να ανακαλύψει το μονοπάτι με τις απότομες πλαγιές και τους βράχους από ασβεστόλιθο, τα βρύα που έμοιαζαν με θαλάσσια τέρατα. Αυτό μπορούσε να το κάνει ο Πιτ και η μητέρα σου, που ήταν συγγραφέας.

Όμως έτσι είναι η πλειοψηφία των ανθρώπων του μεταβιομηχανικού πολιτισμού. Δεν γνωρίζουν τη δαμασκηνιά, το πεύκο, τη ροδακινιά και φυσικά, δεν διανοούνται να μιλήσουν μαζί τους.

Εσύ ήσουν ένα εκατομμύριο φωτογραφικές μηχανές, ακόμη κι όταν κοιμόσουν. Κλικ, κλικ, κάθε δευτερόλεπτο που κάτι μεγάλωνε και άλλαζε. Τα μάτια σου σαν ανοιξιάτικα φύλλα. Η φωνή σου σαν τραγούδι. Απορροφούσες τους ήχους αυτού του κόσμου. Γι’ αυτό και γνώριζες να μεταμορφώνεις γόνιμα τις λευκές σελίδες της τέχνης σου.

Είσαι η βελτιωμένη εικόνα του ανθρώπου και χαίρομαι που υπάρχεις τον 21ο αιώνα. Για τους άλλους βέβαια θα είσαι πάντα ο «δαιμονισμένος».

Αλλά στον εγκέφαλο αυτών των ανθρώπων έχει καθίσει ο γερο-Άκανθος της αγγλικής μυθολογίας. Συμπλεύσατε στο μυθιστόρημα. Άχαρο πλάσμα με όπλα και μαχαίρια, μεγάλα δόντια και κυνική διάθεση. Προστέθηκαν οι ήρωες των άγριων παιδικών προγραμμάτων από τις εκπομπές της τηλεόρασης, και σήμερα ο κόσμος χαίρεται με βανδαλισμούς και αγριότητες. Οι απεγνωσμένες ιστορίες για τον Ιησού δεν τον πτοούν.

Ο τρομακτικός γερο-Άκανθος ανακαλύπτει εύκολα τα αγόρια και τα κορίτσια που ζουν κάτω από τα δέντρα και τα βαφτίζει τρελούς. Τα λεκιασμένα από το χορτάρι γόνατα των παιδιών δεν του αρέσουν. Το ίδιο και μια νότα τσέλου ή μια παλιά ψαρόβαρκα στην Κορνουάλλη. Σκοτώνει τα ονειροπαρμένα παιδιά ή τα κρύβει, όπως έκανε και με σένα. Αγαπά την ασθένεια, το πλαστικό, την αποσύνθεση, τα απορρίμματα, τους καυγάδες.

Όμως μη νομίζεις. Τα ίδια έκανε στην αρχαία εποχή και στον μεσαίωνα. Έφτιαχνε παγίδες για τον σκαντζόχοιρο, σκότωνε τον ρινόκερο, ούτε που λυπόταν την ανθισμένη φουντουκιά. Τη χαράκωνε ή την έκοβε. Το δάσος αργότερα το τσιμέντωσε για να φτιάξει οικόπεδα. Σήμερα δηλητηριάζει τα ζώα με χημικά. Δεν ακούει τα ξωτικά και τις νεράιδες των παραμυθιών που το λένε ξεκάθαρα: ένα χτύπημα από τσεκούρι ή βέλος ή πριόνι, μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά στις ζωτικές λειτουργίες ενός δέντρου.

Το ξέρω. Δεν μπορείς εσύ να διορθώσεις μόνος σου τα στραβά του κόσμου. Δεν μπορείς να δώσεις νερό από τη βρύση σου σε εκείνο το αγοράκι στην Αφρική.

Όμως μπορείς να διηγηθείς αλλόκοτες ιστορίες στα εξορθολογισμένα όντα του τεχνοκρατικού 21ου αιώνα, μήπως και μπορέσουν να καταρρίψουν τα κριτήρια κανονικότητας, κάτι που έκανες εσύ. Να διανοηθούν να ζωγραφίσουν ένα κεραυνόπληκτο δέντρο στο πάρκο, τα φτερά μιας κόκκινης πεταλούδας, τα ίχνη του ελαφιού στο δάσος. Τότε, ίσως σκαρφαλώσει ξανά η κληματίδα στον τοίχο. Μεγαλώσουν τα δενδρύλλια, γίνουν ίσαμε το ύψος σου, για να μπορέσουν τα παιδιά της γης να ρουφήξουν και πάλι υγιή τον απογευματινό ήλιο.

Αυτά είχα να σου πω, αγαπητέ Λάννυ, ήρωα του ομώνυμου μυθιστορήματος του Μαξ Πόρτερ. Και να σε ευχαριστήσω, γιατί ήσουν ένα ανθρώπινο παιδί που μας έδειξε πόσο όμορφο είναι να είμαστε κοντά στο δάσος, στα φυτά και τα ζώα του πλανήτη.

Πριν αρχίσει η κουκουβάγια να βγάζει τους θλιβερούς της ήχους, ας ακούσουμε τα βατόμουρα και τα μύρτιλλα μέσα στο τρεμάμενο δάσος κι ας αγαπήσουμε τη μαγεία αυτού του κόσμου, όπως εσύ. Δεν νομίζω πως έχουμε άλλα περιθώρια.

Με εκτίμηση
Μια αναγνώστρια

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly
%d bloggers like this: