Έχω καρφώσει το βλέμμα μου στους δείκτες του ρολογιού. Είναι οι μόνοι που κινούνται στην τόση ερημιά. Σηκώνομαι, τριγυρίζω στο άδειο δωμάτιο, ξανακάθομαι. Πλησιάζω στο παράθυρο, κοιτάζω έξω. Βαθύ σκοτάδι παντού, ίδιο κι απαράλλαχτο μ’ αυτό της ψυχής μου. Κάθε βράδυ το ίδιο μαρτύριο. Ο γλυκός μου Brownbear ακουμπισμένος στο μαξιλάρι περιμένει υπομονετικά να τον πάρω αγκαλιά και να κοιμηθούμε. Χαμηλώνω το φως στο δωμάτιο και νιώθω τον αρκούδο μου να γιγαντώνεται. Έχει καθίσει δίπλα μου και μ’ αγκαλιάζει. Στην αρχή μου πιέζει τους ώμους, έπειτα ρίχνει το βάρος του επάνω μου ακόμη περισσότερο, σχεδόν με πονά. Αρχίζει να με φοβίζει. Κοιτάζω το πρόσωπό του. Τα μάτια του γυάλινα κι ανέκφραστα σαν του πατριού μου. Αρχίζω να φωνάζω και να τον χτυπάω. Δυσκολεύομαι να τον διώξω από πάνω μου. Με τα νύχια μου του ξεσκίζω τις σάρκες. Αρπάζω το ψαλίδι από το κομοδίνο και του το καρφώνω στον λαιμό.
Σε λίγο νιώθω τους παλμούς μου να επανέρχονται, την ανάσα μου να ηρεμεί. Στο πάτωμα, σκισμένες λουρίδες από ένα λούτρινο αρκουδάκι και ξέφτια από έναν εφιάλτη που απόψε τον νίκησα.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
