frear

Το κάτι παραπάνω – του Νίκου Παχού

Τραπεζάκι για κέρματα με τίποτα, της το ξέκοψαν απ’ την αρχή. «Εδώ είμαστε high class ξενοδοχείο, αυτά ήταν για τα ΚΤΕΛ που δούλευες. Έχεις το μισθό σου, τα επιδόματά σου. Τι τα θες τα τραπεζάκια;». Δεν πολυκατάλαβε το high class, αλλά κατάλαβε το αυστηρό ύφος. Κοίταξε το ταμπελάκι της στο στήθος –«Έβελιν» έγραφε– ξεροκατάπιε και γύρισε στη δουλειά της.

Την είχε χαρεί την πρόσληψή της η κυρα-Βαγγελίτσα. Τόσα χρόνια στα ΚΤΕΛ, μες στη βρώμα, στον πάσα ένα να περνά, πρεζόνια, περιθωριακοί, αναψοκοκκινισμένοι νεαροί που γύρευαν ποιος ξέρει τι. Α όχι, καλύτερα ήταν εδώ –καθαρίστρια στις τουαλέτες του λόμπι του πολυτελούς «Αστόρια»– παρά στα ΚΤΕΛ της Λιοσίων, όπου έλιωνε δεκαπέντε χρόνια προσπαθώντας να σβήνει κάθε μέρα πρόστυχα μηνύματα απ’ τους τοίχους. «Γιώργος στα τέσσερα για σένα 6290102845» και τέτοια. Πού θα φτάσει το χάλι του κόσμου, σκεφτόταν, κόκκινη από ντροπή και γύριζε στο τραπεζάκι της.

Εκεί την περίμενε η ανταμοιβή της. Ένα ένα τα μέτραγε τα κέρματα που έριχναν οι ταξιδιώτες, φιλοδώρημα για τον κόπο της. Ήταν το κάτι παραπάνω, έστω και λίγα να μάζευε. Η μικρή της απόλαυση.

Αυτό είχε χαρεί πιο πολύ όταν την πήραν στο «Αστόρια». «Σκέψου τι μπουρμπουάρ θα αφήνουν εδώ, αυτοί οι πλούσιοι», λογάριαζε. Κι αφουγκραζόταν με θέρμη το «γκλιν γκλον» στο πιατάκι που θα’ βαζε. Αντ’αυτού της φόρεσαν αυτό το κρύο το ‘Έβελιν’ και την άφησαν μόνη, χωρίς το τραπεζάκι της, μόνο με τον κουβά και τη σφουγγαρίστρα της μπροστά σε έξι λευκές πόρτες.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly