frear

Ημερολόγιο / Χριστούγεννα 2040 – του Στέφανου Δ. Παπαναστασίου

Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Τα φετινά Χριστούγεννα ήταν διαφορετικά. Όταν πριν ένα μήνα εμφανίστηκε ο «σπιτοϊός» ή «ιός του σπιτιού», κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί τις συνέπειες.

Ξαφνικά όλοι όσοι έμπαιναν σε εσωτερικούς χώρους, όπως σπίτια, γραφεία, κινηματογράφους, τους έπιανε ένα νευρικό γέλιο, τόσο έντονο που πνίγονταν από τα γέλια.

Η Γενική Κυβέρνηση μοίραζε με δρόνους τα μικρά πορτοκαλί χάπια, που έφερναν εκτός από διάθεση και (τις αναγκαίες πλέον) αϋπνίες. Μαζεύονταν ολόκληρες γειτονιές σε πάρκα και πλατείες και οι γείτονες περιφέρονταν με τις ώρες. Κάποιοι είχαν να κοιμηθούν ολόκληρες εβδομάδες.

Αρχικά λίγοι το πήραν στα σοβαρά, μιας και κυκλοφορούσαν διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Όμως πολύ σύντομα σχεδόν όλοι πείστηκαν, για την εξαιρετικά περίεργη πανδημία, που ξέσπασε.

Ένα από τα αξιοπερίεργα ήταν οι δημόσιες υπηρεσίες, που κατ’ ανάγκη είχαν μεταφερθεί σε αλάνες. Μάλιστα επειδή οι υπάλληλοι δεν μπορούσαν να πάνε σπίτια τους, δούλευαν ασταμάτητα, όλο το εικοσιτετράωρο. Η παραγωγικότητα αυξήθηκε κατακόρυφα και η χώρα ανέβηκε δεκάδες θέσεις στην κλίμακα αξιολόγησης της ΕΕ.

Το υπουργικό συμβούλιο και η Βουλή συνεδρίαζαν εκ περιτροπής σε ένα παλιό γήπεδο ποδοσφαίρου και όλοι παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα από τις εξέδρες. Ο Γενικός Κυβερνήτης κόμπαζε πως το πολίτευμα είναι η άμεση Δημοκρατία.

Αρχές Δεκεμβρίου σταμάτησαν να κυκλοφορούν και κάθε είδους οχήματα, αυτοκίνητα, λεωφορεία ακόμη και το μετρό. Ο ιός είχε ήδη μεταλλαχθεί και κτυπούσε ακόμη και όσους έμπαιναν μέσα σε οχήματα. Τα ποδήλατα και τα πατίνια είχαν γίνει πλέον τα δημοφιλέστερα μέσα μετακίνησης.

Το πρώτο συμβάν έγινε με ένα πούλμαν, που μετέφερε αστυνομικούς. Οι αυτόπτες μάρτυρες περιέγραφαν, πως πριν αυτό καταλήξει στην χαράδρα, όλοι οι ένστολοι ήταν κατακόκκινοι από τα γέλια.

Ο Ρ. και η Ι. από το καλοκαίρι με κάθε ευκαιρία βρίσκονταν στο δενδρόσπιτο που είχαν φτιάξει στην Πάνω Πόλη. Τώρα όμως με τις νέες συνθήκες αυτό είχε γίνει αναγκαστικά η κύρια κατοικία τους. Είχαν εξαίρετη θέα και την απολάμβαναν. Κάποιες φορές αγκαλιασμένοι χάζευαν τα άδεια σπίτια και αναπολούσαν τις στιγμές της θαλπωρής.

Αυτό όμως που τους έκανε μεγάλη εντύπωση, ήταν πως τα ζώα του περιαστικού δάσους δεν πάθαιναν τίποτα. Κάθονταν όλα μέσα στις φωλιές τους και απολάμβαναν την ηρεμία. Πολλές φορές η Ι. έλεγε στον Ρ. πως της φαινόταν ότι ο σκίουρος, που έμενε λίγο πιο πάνω από αυτούς, τους κοιτούσε σχεδόν υποτιμητικά . Σαν να τους έλεγε, πως γι’ αυτούς ισχύει το αντίστροφο από αυτό που έγραψε ο Henry David Thoreau: «Πήγα στο δάσος επειδή επιθυμούσα να ζήσω συνειδητά, να αντιμετωπίσω μονάχα τα ουσιώδη της ζωής».

Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2020

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly