Μπορώ να κάνω μια λίστα αντιπαθητικών πραγμάτων και μια συμπαθητικών, που μου συμβαίνουν τις γιορτές. Περιορίζομαι στα πιο σημαντικά.
Πρώτα τ’ αντιπαθητικά.
Οι μεγάλοι, που με τσιμπάνε στο μάγουλο και μου λένε πόσο μεγάλωσα.
Οι γιαγιάδες που με φιλούν με γένια σαν καρφίτσες.
Τα ξαδέρφια μου που είναι σπαστικά και σπάνε τα παιχνίδια μου.
Στα συμπαθητικά πράγματα θα βάλω:
Το παστίτσιο της γιαγιάς μου.
Τις πατάτες χωρίς τη γαλοπούλα.
Τους κουραμπιέδες με ολόκληρο αμύγδαλο.
Το πλέιστεσιον που μου υποσχέθηκε ο μπαμπάς μου. Φέτος, μάλιστα, μέχρι να το αγοράσει, μ’ έφαγε η αγωνία. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά.
Το κακό είναι ότι κι αυτές τις γιορτές για να φτάσω στα συμπαθητικά πράγματα, πρέπει να ζήσω προηγουμένως όλα τ’ αντιπαθητικά. Για να φάω το παστίτσιο και να πάρω το πλέιστεσιον, πρέπει να καθίσω στο οικογενειακό τραπέζι, να με τσιμπήσουν, να με φιλήσουν, να παίξω με τα ξαδέρφια μου και τέλος να δαρθούμε κρυφά.
Παραμονή Πρωτοχρονιάς και είμαι ξαπλωμένος στη μπεσαμέλ σ’ ένα ταψί με παστίτσιο. Η γιαγιά τρίβει πάνω μου τυρί , πριν με ψήσουν στον φούρνο στους 200 βαθμούς.
– Παραισθήσεις λόγω του πυρετού, λέει ο γιατρός και συστήνει αντιβίωση. Οξεία αμυγδαλίτιδα, συμπληρώνει. Σκέφτομαι τους κουραμπιέδες με ολόκληρο αμύγδαλο. Τους είχα τσακίσει.
Σίγουρα φέτος εξάντλησα τη λίστα των αντιπαθητικών πραγμάτων. Πρώτον, δεν έφαγα παστίτσιο αλλά κοτόσουπα με φιδέ για άρρωστους. Δεύτερον, δεν γλύτωσα τις τσιμπιές, τα φιλιά και τα σάλια, αν και παραδέχομαι ότι ήταν όλοι πιο συγκρατημένοι. Και το χειρότερο, τα ξαδέρφια άνοιξαν κρυφά το δώρο μου. Οι μεγάλοι στην τραπεζαρία, όπως πάντα στον κόσμο τους. Έτσι, ενώ εγώ αναβόσβηνα από τον πυρετό στο δωμάτιό μου, η οθόνη του πλέιστεσιον αναβόσβηνε στα χέρια των ξαδερφιών μου, που αγωνίζονταν ν’ αλλάξουν πίστα και ν’ ανέβουν επίπεδο.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
