Ονειρεύτηκα ότι όταν ξύπνησα, κοιμόσουν πλάι μου. Ότι θα ερχόσουν να μ’ έπαιρνες από δω και τα Χριστούγεννα θα γίνονταν λιγάκι πιο διαφορετικά. Πάντα υπάρχει μια μελαγχολία αυτήν την εποχή του χρόνου, έτσι δεν είναι; Και υπάρχουν πάντα αυτές οι στιγμές που είμαστε μόνοι, τρώμε μόνοι, κοιμόμαστε μόνοι, αλλά τώρα πειράζει πιο πολύ. Γιατί τώρα είναι Χριστούγεννα και συνειδητοποιείς ότι αν δεν υπάρχει κάτι τώρα για να ζεστάνει την καρδιά σου, πιθανότατα δεν θα υπάρξει κάποια άλλη στιγμή στον χρόνο.
Όταν σηκώθηκα απ’ το κρεβάτι, τα καταστήματα έξω ήταν στολισμένα, γιορτινά κι ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Ο αέρας ήταν κρύος και κανά δυο άνθρωποι που περνούσαν στον δρόμο είχαν τα χέρια τους γεμάτα γλυκά. Άρχισα να μαγειρεύω ό,τι πιο όμορφο, χρωματιστό κι ευφάνταστο μπορείς να φανταστείς για να γεμίσει το σπίτι τόσες μυρωδιές που να ξεχάσω όλα αυτά που σκέφτομαι. Κλείστηκα τόσες ώρες στην κουζίνα για δυο λεπτά υπόθεση, καθώς μόλις φάγαμε, η Κατερίνα σηκώθηκε κι έπρεπε να μαζέψω ό,τι έμεινε για να αποθηκευτεί στο ψυγείο. Αυτό ήταν. Πέρασαν και τα Χριστούγεννα, είπα τότε. Πήρα να διαβάσω Τα Χριστούγεννα του Τσέχοφ, Τα Κάλαντα του Ντίκενς, ίσως και τη Μαύρη Γάτα του Έντγκαρ Άλλαν Πόε. Κι αυτή ακόμα έχει για μένα κάτι το χριστουγεννιάτικο. Σκέφτηκα ότι ίσως μπορώ να δω και το νέο επεισόδιο του Euphoria.
Όταν ήρθε η νύχτα, γρήγορα όπως έρχεται τα βράδια της καραντίνας, είχα έναν πόνο στο στομάχι και μια βαριά μελαγχολία που δεν μ’ άφηνε να κοιμηθώ. Σκέφτηκα τότε εσένα κι έπειτα από λίγο έκλεισα τα μάτια. Είδα στον ύπνο μου ότι διάβαζες όλα όσα λέω κι έβαζες τα γέλια… Ξυπνώντας δεν γνώριζα αν αυτό που με στενοχώρησε πιο πολύ, με τον ερχομό του πρωινού, ήταν τα φετινά Χριστούγεννα ή το όνειρο που σε είχα δει.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
