Δεν πρόφτασα. Το αστικό πια με άφηνε πίσω του ενώ εγώ προσπαθούσα να πάρω μια ανάσα. Όσο κι αν είχα τρέξει, ήταν γραφτό να περιμένω στη βροχή. Ένα μισάωρο αργότερα πήρα το επόμενο. Είχα αργήσει, μα δεν πείραζε πια.
Το λεωφορείο σχεδόν άδειο. Δύο κυρίες ήταν απέναντι μου. Η μία όρθια, μπροστά στην πόρτα. Ανυπόμονη. Τα καλοφτιαγμένα της μαλλιά, το μπορντό φόρεμα μέσα απ’ το παλτό της και το κουτί με την κορδέλα που κρατούσε μαρτυρούσαν κάποια γιορτινή συνάντηση. Η άλλη, σκυθρωπή, στη θέση πίσω από τον οδηγό. Κάτι μουρμούριζε μια στο τόσο κι έπειτα έκανε τον σταυρό της. Είχε αφήσει τα ψώνια της στο διπλανό κάθισμα κι έτριβε τα χέρια της να ζεσταθούν.
Οι ψιχάλες έπεφταν στο παράθυρο δίπλα μου. Το τζάμι είχε θολώσει. Έφερα το δάχτυλό μου πάνω του κι άρχισα να σχεδιάζω. Το αγαπούσα αυτό. Τώρα είχα ζωγραφίσει πολλά μικρά μικρά αστέρια. Μοιάζανε πολύ με αυτό που στόλιζε η γιαγιά μου την κορυφή του χριστουγεννιάτικου δέντρου, στο σαλονάκι, μπροστά στον κήπο. Που να ‘ναι τώρα κι αυτό το δέντρο.
Μας είχε πιάσει το φανάρι. Έσβησα βιαστικά με την παλάμη μου ό,τι είχα ζωγραφίσει στο τζάμι κι έριξα έξω μια ματιά. Δρόμοι κατακλυσμένοι από αυτοκίνητα. Στις διαβάσεις ξεχώριζαν σκουρόχρωμες ομπρέλες και κομψά παπούτσια που κινούνταν γοργά. Χριστουγεννιάτικες μελωδίες ηχούσαν από τα μεγάφωνα της πόλης. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά.
Η βροχή είχε σταματήσει. Μερικές στάσεις μετά είχα φτάσει στον προορισμό μου.
«Γεια σου, παππού. Αυτά είναι για σένα. Ελπίζω να σου αρέσουν. Εγώ τα έκοψα, σήμερα τα πρωί. Είναι από τον κήπο μας.» Έβαλα τα κόκκινα και λευκά γαρύφαλλα στα βάζα. Ευωδίαζαν. Τα χείλη μου πρόφεραν σιγανά μια προσευχή. Άναψα δυο κεράκια κι έμεινα για λίγο σιωπηλός. «Καλά Χριστούγεννα, παππού.»
Με βήματα αργά έφυγα πίσω προς τη στάση. Είχε αρχίσει να βρέχει πάλι.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
