Το μονόκλινο δωμάτιο ήταν ήσυχο. Ο κρυφός φωτισμός άφηνε την Ηρώ να κοιμάται βαθειά μετά την νάρκωση του χειρουργείου. Ήταν δώδεκα χρονών. Η επέμβαση έπρεπε να γίνει έγκαιρα πριν η παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης θα ήταν μόνιμη. Σκολίωση προχωρημένη, είπε ο γιατρός στην γιαγιά που είχε την φροντίδα της. Οι γονείς της είχαν σκοτωθεί σε τροχαίο καθώς επέστρεφαν στην πατρίδα. Έτσι η γιαγιά συνέχισε να μεγαλώνει την κόρη της κόρης της.
Παραμονή Χριστουγέννων. Το ξημέρωμα γλιστρούσε μέσα στο δωμάτιο από το παράθυρο. Ώρα πρωινής νοσηλείας. Η νοσηλεύτρια πλησίασε και έπιασε μαλακά το χέρι της γεμάτο με σωληνάκια και ορούς. Η Ηρώ άνοιξε τα μάτια της και συνάντησε το γελαστό πρόσωπο της νοσηλεύτριας. Προσπάθησε να κουνηθεί, αλλά ο γύψινος νάρθηκας δεν επέτρεπε καμία κίνηση. Θα έμενε το σώμα της θωρακισμένο για όσο χρόνο χρειαζόταν η αποκατάσταση. Δεν έφερνε αντιρρήσεις, είχε μάθει να είναι υπομονετική με όλους. Ακόμη και στο μπούλινγκ των συμμαθητών που την φώναζαν «καμπούρα».
«Ξύπνησε η μικρή μου κοιμωμένη;» είπε η νοσοκόμα ενώ άλλαζε τον ορό .
Η Ηρώ δεν είπε τίποτα μόνο χαμογελούσε αχνά. Σαν να ερχόταν από αλλού.
«Απόψε είναι Χριστούγεννα, θα περάσουμε το βράδυ παρέα γιατί εφημερεύω», συνέχισε η νοσηλεύτρια.
Η Ηρώ πάλι δεν απάντησε.
«Αυτή η νύχτα είναι μαγική, ό,τι θέλεις και ζητήσεις γίνεται», συνέχισε στοργικά.
«Μία κούκλα με σγουρά καστανά μαλλιά, ποτέ δεν μου έφερε κανείς μία κούκλα», είπε η Ηρώ.
Η νοσηλεύτρια περπατούσε στους δρόμους της πόλης που ακόμα κοιμόταν. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα γιορτινά και ολόφωτα αλλά ακόμα κλειστά. Στη βιτρίνα οι κούκλες την κοίταζε με απλωμένα χέρια. Και αυτή δεν είχε πάρει ποτέ σαν παιδί δώρο μία κούκλα με ίσια μαλλιά.
Αυτά τα Χριστούγεννα οι καρδιές μας δεν θα είναι κλειστές, ψιθύρισε ζεστά.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
