Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά.
Το αν ήταν νύχτα όταν μπήκε στη στοά, δεν ήταν ξεκάθαρο στο μυαλό του. Ίσως να ήταν εκεί από το απόγευμα. Δεν θυμόταν καθόλου πότε έσυρε σώμα και στρώμα από το πολύβουο πεζοδρόμιο στη σκοτεινή στοά. Έτσι κι αλλιώς ήταν αόρατος. Στήριζε την πλάτη του στις βιτρίνες και κοιτούσε στο κενό αποφεύγοντας να βλέπει τους περαστικούς. Κανείς δεν ασχολούνταν μαζί του, ούτε κι αυτός ζητούσε τίποτα. Απλώς υπήρχε.
Με αυτό το αίσθημα της ανυπαρξίας στο σώμα και την ψυχή, έστριψε τα υπνωτισμένα μάτια του στο πηχτό υγρό που κυλούσε κάτω από διπλανή πόρτα και ερχόταν απειλητικά κατά πάνω του. Μια απειλή που δεν αντιλήφθηκε. Αφέθηκε να παρασυρθεί στις δίνες του υγρού, που σχηματίζονταν στα σκαμμένα σημεία του μωσαϊκού. Ένα γλυκό γλίστρημα, ένα μαλακό βούλιαγμα στο στρώμα.
Πίσω από την κλειστή πόρτα, μεγάλα ψυγεία γεμάτα παντεσπάνια και κάθε είδους κρέμες, διαμελισμένες τούρτες στα εξ ών επρόκειτο να συντεθούν, σοκολατένιες θήκες έτοιμες να δεχθούν φρούτα του δάσους, παρατεταγμένα με στρατιωτική τάξη μέσα σε σακουλάκια, κατεψυγμένες ζύμες για τις πιο γευστικές βασιλόπιττες της πόλης και άλλα ζαχαρώδη. Ένας απολαυστικός ποταμός γεύσεων, έτοιμος να κατακλύσει τα γιορτινά τραπέζια των πολιτών.
Μια αμυδρή ικμάδα ενστίκτου άστραψε για λίγο, κινητοποιώντας την ξεχασμένη λογική του. Σαν μέσα σε όνειρο ζωντάνεψε ένας ήχος μικροέκρηξης, ένα πηχτό σκοτάδι, μακριά συναγερμοί και σειρήνες. Πόσες ώρες πριν, δεν θα μπορούσε να πει. Αν συνέβη καν αυτό το γεγονός, δε θα μπορούσε να πει. Αδιάψευστοι μάρτυρες της ολιγόωρης διακοπής του ρεύματος, οι ελάχιστα λιωμένες αλλά σίγουρα αλλοιωμένες τούρτες, παρακολουθούσαν με στωικότητα τα υγρά των ψυγείων να χύνονται, σαν το μηχανικό αίμα του Τάλω, στα παλιά πατώματα. Μερικά φθαρμένα ηλεκτρικά καλώδια διέτρεχαν τη στοά για να φτάσουν στο ολόφωτο πεζοδρόμιο.
Αυτόν τι μπορούσε να τον απειλήσει; Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
