Έπρεπε να προλάβει να φύγει γρήγορα πριν ανοίξουν όλα. Τα ποδαράκια της κτυπούσαν γρήγορα στον κρύο δρόμο κοντά στο πεζοδρόμιο. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Έτρεξε στη γωνία μπήκε στο διπλανό μικρό δρομάκι, κατάφερε με ταχύτητα να πηδήξει μια μικρή λακκούβα, να περάσει απέναντι και να ξαναπηδήξει προς το στεγνό μέρος του δρόμου. Κρατούσε σφικτά το πολύτιμο φορτίο. Τα αυτοκίνητα άρχισαν να αυξάνονται. Παραμονή Χριστουγέννων. Οι καμπάνες που ακούγονταν μακριά ήταν οι γνωστές, αυτές κοντά στο σπίτι της. Την ξυπνούσαν συχνά, πυκνά, κανονικά και ακανόνιστα…
Συνέχισε με γοργά μικρά βήματα. Στο τέρμα του μικρού δρόμου ένα τέρας φαινόταν να παραμονεύει. Το είδε. Έτρεξε απαλά. Ξαφνικά πετάχτηκε ψηλά και όταν πια δεν μπορούσε να το αποφύγει, έβαλε όλη τη δύναμη που είχε στους πνεύμονες και τα πόδια της. Το τέρας την είδε, πετάχτηκε και έκανε να την αρπάξει. Του γλίστρησε με ταχύτητα, το τέρας την κυνήγησε και αυτή με τρεις μεγάλες δρασκελιές πετάχτηκε στη λιμνούλα του απέναντι δρόμου, το τέρας σταμάτησε και αυτή συνέχισε γρήγορα ανακουφισμένη κρατώντας σφικτά το φορτίο.
Το πρώτο φως της μέρας άρχισε να την τρομάζει περισσότερο. Πλησίαζε. Χριστούγεννα, γιορτή μεγάλη. Θα είχε να λέει. Κρατούσε σφικτά το πολύτιμο φορτίο. Συνέχισε ακόμη λίγο. Οι καμπάνες ακούγονταν δυνατές τώρα. Αισθανόταν και αυτή μέρος του θαύματος. Εκεί κοντά στη φάτνη του δήμου, στο κέντρο της πόλης μπροστά από τον ναό στη μικρή τρύπα στην πέτρινη βάση, βρισκόταν το δικό της θαύμα. Προχώρησε γρήγορα. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Σε λίγο άνοιγαν και θα έμενε κρυμμένη εκεί στην τρύπα μέχρι το επόμενο βράδυ. Κάθε προσπάθεια εξόδου έκρυβε θανάσιμο κίνδυνο.
Εξουθενωμένη μπήκε στην τρυπούλα. Τα μικρά της, την περικύκλωσαν ορμώντας πάνω της. Άφησε κάτω το κρεατάκι που κρατούσε στο στόμα της και προχώρησε στο βάθος…
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Εdouard Βoubat. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
