Ο Τζων Φλυν, Ιρλανδός στην καταγωγή, φίλος της γιαγιάς μου, μένει στο Παγκράτι και περιμένει να με δει. Αυτό ζήτησε για δώρο Χριστουγέννων. Να πάω στο σπίτι του, να βγει έξω στον δρόμο, να καθίσουμε με τις μάσκες στο πεζούλι και να μιλήσουμε για τα όνειρά του. Δεν έχει άλλους επισκέπτες. Μόνο τις γάτες του κι εμένα.
Ήρθε από την Αμερική, ζωγράφος, ζει εδώ και λατρεύει το φως του Αρδηττού και το άλσος Παγκρατίου.
Κάνει όνειρα ο Τζων. Να εκδοθούν τα ποιήματά μου με τις ζωγραφιές του. Ζωγραφίζει συνέχεια και τώρα, στα ογδόντα πέντε, βρήκε δικό του τρόπο, καθιστός, κάνει μικρά πολύχρωμα σκίτσα σ’ ένα τετράδιο με στυλό bic. Δεν γίνεται να είναι όρθιος στο καβαλέττο.
Το άλλοτε πολύβουο Παγκράτι είναι τώρα σχεδόν σιωπηλό, τα καταστήματα είναι στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Ανοίγουν για λίγο, οι πελάτες περιμένουν απ’ έξω, μερικοί κάνουν υπομονή, άλλοι φεύγουν.
Ο Τζων δεν δίνει σημασία σ’ αυτά, δεν τον αφορούν τα ψώνια κι οι γιορτές. Με θέλει να μιλήσουμε για την τέχνη, τη μουσική, να μου περιγράφει κάθε σκηνή της κάθε όπερας με λεπτομέρειες για το φόρεμα και τη φωνή της καλλιτέχνιδας. Τα θυμάται όλα. Ταινίες και όπερες και ζωγράφους και τη ζωή του στο Σικάγο.
Κι όταν θα πάω, τα Χριστούγεννα, θα δω το αποστεωμένο πρόσωπό του να φωτίζεται. Το χαμόγελό του, κρυμμένο κάτω από τα άσπρα γένια του και την κακοφορεμένη μάσκα δεν φαίνεται, Θα το φανταστώ. Και τα μικρά μάτια του θα μεγαλώσουν, θα πάρουν μια έκφραση αναπόλησης ανάμεικτης με χαρά και θα ορίσουμε την επόμενη συνάντηση μας για τον νέο χρόνο που φτάνει όπου να ʼναι.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: John Flynn. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
