Περιμέναμε δύο βδομάδες στο λιμάνι μέσα στο επιβατικό, εντολή του Λιμενάρχη. Το περιμέναμε, αλλά ο εγκλεισμός μας είχε εξαντλήσει. Ήταν χαράματα όταν μας επέτρεψαν να βγούμε απ’ το καράβι. Με το σακίδιο στον ώμο άρχισα να περιπλανώμαι στην πόλη. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά και οι δρόμοι έρημοι. Μετά από τόσα χρόνια απουσίας περπατούσα σε μια σχεδόν άγνωστη πόλη. Οι πολυκατοικίες, οι δρόμοι, τα πάρκα, όλα αλλαγμένα. Περπάτησα όλη μέρα στους δρόμους και στα σοκάκια, από γειτονιά σε γειτονιά, προσπαθώντας να αναγνωρίσω και να θυμηθώ. Μόνο το κάστρο ήταν όπως το θυμάμαι. Η κίνηση στους δρόμους αραιή, απόλυτη ησυχία. Με σοβαρές επιφυλάξεις πήρα την ανηφόρα για την παλιά μου γειτονιά, να ‘δω αν το σπίτι υπάρχει. Ο ήλιος έγερνε όταν έφτασα στην παλιά βρύση, απ’ όπου βλέπεις ολόκληρη την πόλη, το λιμάνι και τον θαλάσσιο ορίζοντα. Οι βρύσες σκεπασμένες με μούσκλια, μια για τα ζώα και μια για τους ανθρώπους. Ήπια κρύο νερό, έφαγα λίγο ψωμοτύρι, αγναντεύοντας την πόλη, προσπαθώντας να την συγκρίνω με αυτή που θυμόμουν. Μετά σηκώθηκα και κατηφόρησα για το σπίτι, ανάμεσα από πολυκατοικίες που μου χαλούσαν τον προσανατολισμό. Βρήκα έναν σωρό πέτρες, μέσα σε αγριόχορτα και βάτους. Ένα πλαίσιο παραθύρου έστεκε ακόμα όρθιο και το τζάκι, σκοτεινό και σιωπηλό. Μόνο πέτρες που δεν με θυμούνται. Ξάπλωσα στο μονόλιθο πεζούλι της αυλής με το σακίδιο προσκέφαλο και βάλθηκα να παρατηρώ τον έναστρο ουρανό και να αναπολώ, αδιαφορώντας για την νύχτα που με περικύκλωνε. Σκιές νυχτερινές μπαινόβγαιναν ανενόχλητα απ’ το παράθυρο που έχασκε. Απ’ το σκοτεινό λιμάνι, ανέβαιναν στον ουρανό και έσκαγαν οι πρώτες εορταστικές ρουκέτες. Κάπου ηχούσε το «Οδός ονείρων» του Χατζιδάκη, ανακατεμένο με χαρούμενες φωνές παιδιών που έπαιζαν στο δρόμο.
Χτύπησε το ξυπνητήρι στο κινητό μου, «Οδός ονείρων». Έκανα καφέ και ετοιμάστηκα, πήρα τον σάκο μου, βγήκα και μπήκα στο ταξί για το αεροδρόμιο.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
