Μέσα το σπίτι όπως το ξέρει, μουδιασμένο όμως χωρίς τις συνήθεις φωνές. Ανασαίνει αραιά, αμήχανη να διαχειριστεί τη φαινομενική οικειότητά του. Άχρηστα τα περισσότερα καθημερινά αντικείμενα, με τη βουβαμάρα τους παραπονούνται για την αχρησία. Καμιά κίνηση δεν τα ταλαιπωρεί, εκτός από τις λίγες δικές της που δεν τα ζωντανεύουν στο ελάχιστο. Όλα στη θέση τους καθαρά και τακτοποιημένα, στερημένα από ανθρώπινες μυρωδιές κι αποτυπώματα. Σε στάση, μια στιγμή πριν το ξέσπασμα της καταιγίδας, αυτής που ονομάζεται απομόνωση. Μόνο το κουδούνισμα του τηλεφώνου διαρρηγνύει που και που την ακινησία, επικοινωνεί το χρόνο με την ύπαρξή της. Οι άϋλες χροιές που εισβάλλουν από το υπερπέραν, δονούν το ένστικτο του υφίσταμαι.
Ντύνεται τότε, χτενίζεται, φοράει τη μάσκα για να βγει εκτός, ν’ αναζητήσει, έστω, περιστασιακή συνομιλία με άλλα μάτια.
Έξω, έρημοι οι δρόμοι, τα καταστήματα στολισμένα γιορτινά, αλλά ακόμα κλειστά, την υποδέχονται παρατημένα φαντάσματα από μια άλλη εποχή.
Ακούει τα βήματά της στο πεζοδρόμιο, το σύρσιμο από λάστιχα κάποιου αυτοκινήτου. Ένας μη αναγνωρίσιμος διαβάτης, την προσπερνάει σκυφτός, σε απόσταση. Βαδίζει μόνη στο περιβάλλον που γνωρίζει αλλά δεν αναγνωρίζει. Βαδίζει κι αγωνιά να καταφέρει να ψηλαφίσει τον κώδικα του κόσμου που θ’ ανοίξει, όταν και όπως ανοίξει, σύμφωνα τουλάχιστον με την πρότερη ετυμολογία της λέξης.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
