frear

Τα Χριστούγεννα της Ακαμάτρας – της Βικτωρίας Βασδέκη

Ποτέ δε συμπαθούσα τα Χριστούγεννα. Στολίδια, δώρα, μελομακάρονα, τα κάλαντα τα παράφωνα, στα ευαίσθητα αυτιά μου μόνο Μότσαρτ, ευχές αγάπης, ναι ο άλλος τα Χριστούγεννα θυμάται ν’ αγαπήσει.

«Πάλι ξάπλα είσαι Ακαμάτρα; Σήκω να πάμε βόλτα».

Βόλτα; Μα πριν δύο ώρες γυρίσαμε, καλός άνθρωπος ο Τάσος αλλά κώλο δεν βάζει κάτω, μόλις τέλειωσε και τον στολισμό του δέντρου, δώδεκα μπάλες σε κάθε κλαδί, τρεις σειρές λαμπάκια που αναβοσβήνουν και τραγουδάνε, λυγίζει το δέντρο από το βάρος αλλά δεν διαμαρτύρεται. Όχι δεν διαμαρτύρεται. Ειδικά φέτος. Στην κορφή μπαίνει το κουτάκι της ευχής, ο Τάσος διπλώνει το χαρτί και το τοποθετεί μέσα. Ξέρω τι γράφει.

Ρίχνω ένα χασμουρητό, κάθε φορά που σκέφτομαι πολύ νυστάζω, καλά με έβγαλε Ακαμάτρα η Κλαίρη, δεν είμαι και πολύ της κίνησης. Πού να πάμε παραμονή Χριστουγέννων, σε ρεβεγιόν αποκλείεται, στο περσινό πέρασα χάλια, δεν αντέχω την πολυκοσμία, δεν πίνω κιόλας να κάνω κεφάλι και στον χορό, ίδια σαρανταποδαρούσα.

Ψόφο κάνει έξω, λιγοστοί άνθρωποι, τα καταστήματα στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα αλλά ακόμα κλειστά, ε τέτοια ώρα ξεκουράζονται. Θαυμάζω ανενόχλητη τις βιτρίνες, έχουν μια μοναξιά τα κλειστά καταστήματα που μου πάει πολύ.

Ο Τάσος μελαγχολικός, σίγουρα θα θυμάται τον δρόμο αυτόν πέρυσι, τέτοια μέρα, μπροστά η Κλαίρη, πίσω εκείνος φορτωμένος ψώνια να την κυνηγάει και να γελάνε με την ψυχή τους κι εγώ να κρύβομαι στις γωνίες, απίστευτη η αγοραφοβία μου ώρες ώρες.

Κοιτάζω τον ουρανό και δάκρυα λαμπυρίζουν στα μάτια μου, όμορφα ήταν τελικά τα περσινά Χριστούγεννα πριν χαθεί η Κλαίρη και γίνει ευχή «Να πάψω να πονάω» στην κορφή ενός αλλιώτικου δέντρου.

«Ε ονειροπόλα, κλαις; Δεν κλαίνε οι ακαμάτρες σκυλίτσες, δεν το ‘ξερες;»

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: