Η μάνα μου νομίζει πως δεν την βλέπω
Τα δάχτυλα της είναι γεμάτα ρόζους· ο θερμοσίφωνας έχει από ώρα αδειάσει, το νερό κάνει τις παλάμες της να παπουδιάζουν και το χνούδι στα μπράτσα της να σκληραίνει. Έχει καθαρίσει μισό κιλό πατάτες, της μένει ένα ακόμα, η γαλοπούλα ξεπαγώνει σε μια πετρόλ, φθαρμένη πλαστική λεκάνη, δίπλα στο καλοριφέρ που έχει κι αυτό από ώρα πια κλείσει. Το πιλάφι αχνίζει στο κατσαρολάκι, η ρώσικη νοστιμεύει στο ψυγείο.
Μόλις τελειώσει με τις πατάτες, θα τις αφήσει σε μια σκάφη κρύο νερό, για να τις βάλει, αύριο, ανήμερα, στο φούρνο. Θα μαζέψει ύστερα το τραπέζι της παραμονής – πιάτα, μαχαίρια, πιρούνια, σαλατιέρες, αποφάγια, κόρες ψωμιού και ψίχουλα. Θα συγυρίσει την κουζίνα, θα πλύνει τα πιάτα· θα αφήσει τα δάχτυλά της στο ΤΡΥΛΕΤ λίγο παραπάνω, να φύγει η μυρωδιά από τα κρεμμύδια.
Η μάνα μου νομίζει πως δεν την βλέπω.
Εγώ όμως ξέρω τι θα κάνει μόλις τελειώσει το βάσανο της γιορτής, μόλις αφεθεί στη σκέψη πως και αύριο – όπως και πάντα – θα μας ταΐσει. Θα βγει στο μπαλκόνι να καπνίσει ένα τσιγάρο, από αυτά που κρύβει στην τσάντα της, στη μέσα τσέπη, δίπλα στα ντεπόν και τις σερβιέτες. Θα χαζέψει το δρόμο, τα αυτοκίνητα θα περνούν λίγο πιο αραιά από τις άλλες νύχτες. Θα έχει κρύο· τα δάχτυλά της θα τσούζουν, τα μάγουλά της θα κοκκινήσουν.
Από μακριά, θα ακούγονται τα γιορτινά προγράμματα της τηλεόρασης, θα μπλέκονται με στριφνές χριστουγεννιάτικες μελωδίες από κινέζικα λαμπάκια στα μπαλκόνια. Που και που θα φτάνει στα αυτιά της ο γλυκός ήχος που κάνουνε τα παντζούρια όταν κατεβαίνουνε νύχτα, μαλακά και με προσοχή.
Τα καταστήματα θα είναι στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τους όρους για να στείλετε χριστουγεννιάτικο διήγημα εδώ και τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
