Γεννήθηκα τον τρίτο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Μικράς Ασίας και έτυχε να χειροτονηθώ αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας. Δεν είχα κατάλευκη γενειάδα, ούτε ήμουν παχύς. Πέρασα χρόνια στη φυλακή. Μου έσπασαν τη μύτη, το σώμα μου έγινε λιπόσαρκο, ασκητικό. Μια φορά έσωσα τρία κορίτσια από την πορνεία, μιαν άλλη ανέστησα τρία αγόρια που δολοφονήθηκαν. Αυτά ήταν μερικά από τα δώρα μου. Χίλια χρόνια μετά τον θάνατό μου, άρχισαν να μου αποδίδουν ιδιότητες του Σατούρνους και του νορβηγού θεού Όντιν. Πίστευαν πως είχα λευκή γενειάδα και τη μαγική δύναμη να πετάω.
Πράγματι, αιωρήθηκα για αιώνες στο γαλαξιακό σκοτάδι. Έβλεπα τη γη από μακριά, μια γαλάζια σφαίρα τυλιγμένη σε λευκό νέφος. Πλανιόμουν δίχως σκοπό, ώσπου άρχισε να διαδίδεται η φήμη πως τη νύχτα πριν τα Χριστούγεννα ταξίδευα στη γη και μοίραζα τα δώρα μου στα παιδιά. Τότε περίπου άρχισα να τ’ ακούω να μου ψιθυρίζουν λόγια γεμάτα προσμονή. Κι ύστερα τα παιδιά μεγάλωναν, τα αντικαθιστούσαν άλλα, και ο καιρός περνούσε.
Φέτος, άκουσα έπειτα από καιρό, φωνές μεγάλων. Προσεύχονταν για τον εαυτό τους κι εκείνους που αγαπούσαν. Ήθελαν τη ζωή τους πίσω. Όσο για τα παιδιά, ζητούσαν να επιστρέψουν στο σχολείο και να ξαναδούν τους φίλους τους. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί. Διάλεξα μια πόλη στην τύχη. Είδα από ψηλά χιλιάδες φωτάκια κι αστέρια, πράγματα που στην εποχή μου λογίζονταν θαύματα. Τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Οι άνθρωποι ήταν άφαντοι, αλλά άκουγα τις ικετευτικές φωνές τους.
Τόσους αιώνες όλο και κάποιος έδινε τα δώρα μου, αλλά για πρώτη φορά, αυτά που ζητούσαν οι άνθρωποι δεν ήταν πράγματα. Τι μπορούσα να κάνω; Ένιωσα την καρδιά μου να διαστέλλεται και ύστερα να λιώνει, μέχρι που κάλυψε με τη θέρμη της όλη τη γη. Αυτό ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσα να σκεφτώ. Ελπίζω να το δέχτηκαν.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τους όρους για να στείλετε χριστουγεννιάτικο διήγημα εδώ και τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
