Χαμήλωσε τη μουσική. Το πρόσωπό του σοβάρεψε. «Ξέρεις κανέναν από την πατρίδα;» με ρώτησε. Όχι, δεν ήξερα. Άλλωστε τη γλώσσα την είχα μάθει στο πανεπιστήμιο. Η πατρίδα του στο πρόσωπό μου; Μεγάλη ευθύνη για έναν ταξιδιώτη στην Πόλη του φωτός. Μου έδωσε τον αραβικό καφέ μαζί με τα ρέστα. «Ο Θεός μαζί σου», τον αποχαιρέτησα στην γλώσσα του και βγήκα τρέχοντας να προλάβω τα κορίτσια. Ολόγυρά μου τα καταστήματα ήταν στολισμένα, γιορτινά και ολόφωτα, αλλά ακόμα κλειστά. Παραμονή Χριστουγέννων… Σύντομα ένας ακόμη ξένος θα ερχόταν στον κόσμο μας.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τους όρους για να στείλετε χριστουγεννιάτικο διήγημα εδώ και τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
