Κόντευα νὰ τελειώσω τὸ στόλισμα τοῦ χριστουγεννιάτικου ἔλατου ὅταν χτύπησε τὸ τηλέφωνο. Ὁ ἦχος τοῦ κουδουνίσματος δὲν μοῦ φάνηκε διαφορετικὸς κι ἔτσι προετοιμάστηκα νἀ ἀνταλλάξω τὶς καθιερωμένες γιορταστικὲς εὐχὲς. Κρατώντας ἀδέξια ἕνα ἀγγελάκι στὸ χέρι μου, βιάστηκα μὲ τὸ ἄλλο να σηκώσω τὸ ἀκουστικό. Ὡστόσο πρὶν προλάβω ν’ αρθρώσω λέξη, ἔφτασε στ’ αυτιά μου ἀπὸ τὴν ἄλλη ἄκρη τῆς γραμμῆς ἕνας οἰκεῖος, μακρόσυρτος λυγμός, περισσότερο ἀποκαλυπτικὸς ἀπ’ ὅσο θὰ μποροῦσαν νὰ ἀκουστοῦν τὰ ὁποιαδήποτε σπαραχτικὰ λόγια. Σύντομα ἀκολούθησε ένας παρατεταμένος, μονότονος ἦχος ποὺ ἔδειχνε ὅτι ἡ κλήση εἶχε διακοπεῖ.
Ἦταν τρεῖς μέρες διασωληνωμένος, ἀλλὰ γερὸς καὶ σχετικὰ νέος. Μακριά, πολύ μακριὰ σ’ ἕνα μεγάλο νοσοκομεῖο τῆς Δρέσδης. Ἀπὸ μικρὴ ὅταν ἄκουγα κάτι ποὺ μὲ τρόμαζε τό’ βαζα στὰ πόδια. Ἔτσι καὶ τώρα. Μὲ τὸ ἀγγελάκι στὸ ἕνα χέρι ἄνοιξα τὴν ἐξώπορτα καὶ βάλθηκα σὰν τρελή νὰ τρέχω. Χωρὶς προορισμὸ ὥσπου ἕνας ἀστυνομικὸς μοῦ ἔφραξε ξαφνικὰ τὸν δρόμο. Δὲν εἶχα στείλει φυσικά SMS, οὔτε εἶχα ταυτότητα μαζί μου. Τὸ μόνο ποὺ κρατοῦσα ἀπάνω μου ἦταν ἕνα ἀμέτοχο, βουβὸ ἀγγελάκι. Κοίταξα μ’ ἀμηχανία γύρω μου. Τὰ καταστήματα ἦταν στολισμένα,γιορτινὰ καὶ ὁλόφωτα, ἀλλὰ ἀκόμη κλειστά. Μὲ κατσάδιασε καὶ μοῦ έβαλε ἕνα τσουχτερὸ πρόστιμο Περπατώντας ἀργὰ ὕστερα, γύρισα σπίτι.
Τὰ λαμπάκια τοῦ μισοστολισμένου ἔλατου, συντονισμένα, θαρρεῖς μὲ τοὺς κτύπους τῆς καρδιᾶς μου, ἀναβοσβήναν δυνατὰ καὶ ρυθμικὰ. Ἡ τηλεόραση εἶχε μείνει ἀνοικτή. Σωριάστηκα σὲ μιὰ πολυθρόνα.
Μετά ἀπὸ λίγο ἄκουσα ν’ ἀναφέρουν τοὺς νεκρούς, θύματα τοῦ covid στὴν Γερμανία. Ἑπτακόσιοι ὀγδόντα ἐννέα σ’ ἕνα 24ωρο. Ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς ἤσουν κι ἐσὺ… Ἕνα μονάχα νούμερο ἀπὸ τὸ ἕνα ἕως τὸ ἑπτακόσια ὀγδόντα ἐννέα. Κι οὔτε ἤξερα κἄν ποιό.
Ἀναρωτήθηκα:
Ἄξιζε ἀλήθεια τόσος πανικός γιὰ ἔνα καὶ μόνο, ἕνα τυχαῖο νούμερο;
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τους όρους για να στείλετε χριστουγεννιάτικο διήγημα εδώ και τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
