frear

Μη μ’ αφήνεις – του Πολύβιου Ν. Προδρόμου

Και τώρα; Τώρα τι; Σκυφτός στους παντέρημους δρόμους περπατάει και χάνεται στη σιωπή της πόλης. Μόνος. Ολομόναχος. Το παρατηρούσε να ζυγίζει τα χεράκια του και να καθρεφτίζεται στα νερά του δρόμου, έκπληκτο να βλέπει το πρόσωπό του. «Ωωω!!» φώναζε ενθουσιασμένο. Ανακάλυπτε τον κόσμο. Πόσες σκέψεις να περνούσαν από το μυαλό του, πόσες εικόνες να έβλεπε, άραγε? Γύριζε το κεφάλι του προς το μέρος του σα να ζητούσε επιβεβαίωση της νέας ανακάλυψής του, πως το νερό γίνεται καθρέφτης. Και γελούσε, γελούσε, γελούσε κι έβαζε τις παλάμες του σταυρωτά στο στόμα του σα να ήθελε να σιγάσει τον ενθουσιασμό του. Κι όταν απόκαμε, τον έπιανε από το χέρι κι αυτός του μιλούσε γλυκά και τόσο και πιο πολύ του έσφιγγε το χέρι να σιγουρευτεί πως είναι δίπλα του. Περπατούσαν μαζί κι όλος ο κόσμος δικός τους. Λέγαν αστεία και τραγουδούσαν. Άφηνε το φως να περνάει μέσα από τα δάχτυλά του, του σχημάτιζε στον τοίχο σκιές ζώων κι ο μικρός τα παρίστανε με τις φωνές τους. Του μιλούσε για τις ζωγραφιές του και τα χρώματά τους, για τα νέα του παιχνίδια και πως το βράδυ τον βλέπει στον ύπνο του να παίζουνε μαζί, να τον πετάει ψηλά αεροπλανάκι κι ύστερα βουτιά να τον μεταμορφώνει σε υποβρύχιο. Κι όσο του τα’λεγε τόσο φωτίζονταν τα μάτια του κι εκείνος μέσα τους έβλεπε τον κόσμο όλο κι η πλάση όλη δική του. Και μετά αγκαλιά στην επιστροφή. Μια μεγάλη σφιχτή αγκαλιά, ένα γλυκό φιλί και δυο λόγια κοιτώντας τον ολόισια στα μάτια «θα τα πούμε κι απόψε στα όνειρά μου. Μη μ’ αφήνεις.» Τα κάρφωνε στη καρδιά του. Αχ και να ’ξερε…

Είναι εκείνες οι βδομάδες που έχουν μόνο μία μέρα. Την Τετάρτη.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Σχέδιο του εννιάχρονου (!) Edward Hopper. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly