frear

Και πεθαμένοι ακόμα – του Σπύρου Θεριανού

Και πεθαμένοι ακόμα, οι δικοί μας άνθρωποι μας κατατρέχουν.

Ο Αποστόλης μου έλεγε για τις επιστολές που του έστελνε ο Δήμος Βύρωνα για την εκταφή του πατέρα του και το κόστος της. Δεν απάντησε ποτέ σε καμία ειδοποίηση. «Ας τον ρίξουν στη χωματερή να γίνει αστρόσκονη», έλεγε με πίκρα.

Μια γυναίκα, κάποτε, στο πίσω κάθισμα του ταξί, καυγάδιζε στο κινητό τηλέφωνο με την αδελφή του μακαρίτη του άντρα της. Η κουνιάδα της, ζητούσε επίμονα τα κόκκαλα του αδελφού της. «Θα σου τα δώσω να τα κάνεις σούπα!» της είπε αγανακτισμένη η γυναίκα.

Χρόνια έχω να πάω στον τάφο του πατέρα. Στο νεκροταφείο του χωριού, που είναι θαμμένος, δεν έχει ειδοποιητήρια, προθεσμίες, καντηλανάφτες επί πληρωμή και χωματερές. Ακόμα, όμως, κι όταν είμαι στο χωριό ξεχνώ να τον επισκεφτώ. Ξεθωριασμένα θα ‘ναι ονόματα και ημερομηνίες. Πυκνό θα ‘χει φυτρώσει το χορτάρι και θα ‘χει σκεπάσει τα πάντα. Κι ίσως είναι καλύτερα έτσι.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly