frear

Τα πικρά γλυκά – του Δημήτρη Χριστόπουλου

Κουλοχέρη τον φώναζαν τα άγουρα παιδιά του χωριού. Ξυλοκόπος απ’ τους λίγους στα νιάτα του. Το αριστερό μανίκι πιασμένο επιδέξια με παραμάνα στην τσέπη του παντελονιού, να κυματίζει σαν ανεμούριο. Τα ξεπλήρωσε στο ακέραιο τα χρέη του γιου του. Μα αυτός κάθε τρεις και λίγο ανέβαινε απάνω στο χωριό και ζήταγε κι άλλα. Μοναχογιός όπως ήταν, είχε τον τρόπο να τον καλοπιάνει τον γέρο και στο τέλος κατάφερνε να φύγει με γεμάτες τις τσέπες. Πάνε χρόνια από τότε. Ένα χειμωνιάτικο βράδυ από εκείνα που δύσκολα ξεμυτίζεις, του ’φερε απ’ την πόλη γαλακτομπούρεκο που πολύ του άρεσε. Κουβέντα στη κουβέντα, ρακί στο ρακί, Τσιφούτη παλιόγερε, βρόντηξε σε μια στιγμή, και το γλυκό έσταξε φαρμάκι απ’ τα χείλη του γέρου –σε γηροκομείο θα σε κλείσω! Μια κραυγή, σαν λύκου αρούλισμα, έφτασε στις άκρες του χωριού και ακόμα παραπέρα. Η καταιγίδα δυνάμωσε. Το ’σκασε και χώθηκε στο δάσος. Μήνες είχαν να τον δουν. Θα τον έφαγε καμιά αρκούδα, λέγανε. Όσο κι αν ψάξανε οι έμπειροι ιχνηλάτες, μάταιος ο κόπος. Σαν λιώσανε τα χιόνια, πήρε σκυφτός τον δρόμο του γυρισμού, μ’ ένα πριόνι στο δεξί χέρι· το αριστερό το ’κοψε, έλεγε σ’ όσους τον ρώταγαν, για να ξεχάσει τον πόνο απ’ το φαρμάκι του μονάκριβού του. Γλυκό δεν ξανάβαλε στο στόμα του.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Roberto Montenegro. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly