frear

εγώ-μετά – της Μαριλένας Αβραάμ-Ρέπα

Xθες βράδυ συλλογιζόμουν: την ερχόμενη φορά – δίχως ανάμνηση του πρότερου, μεταξύ του αργότερα και πριν το μετέπειτα– θα αποφασίσω να γεννηθώ άνδρας. Ορφέας όπως ο Ορφεύς Καλλιόπης μούσας και Οιάγρου βασιλέως ή Απόλλωνος θεού – πατρός αμφιβόλου.

–Με τέτοιο όνομα και ανάλογη ιστορία το πιθανότερο να γίνεις κόκκινο χαμόγελο σε αυτάρεσκα χείλη γυναικών –Καιτούλας Λιλίκας και συναφιού– με κότσους πομπέ, που συνήθως ετεροαποκαλούνται καλή μου και χρυσή μου (παράφορα τραγουδίσματα πίσω από τόνους σοβά (άδικες ρυτίδες) και σπαρακτικό σαντρέ).

Γιάννης καλύτερα που δίχως αυτόν προκοπή δεν κάμεις, που και πίνει και κερνάει και μου θυμίζει πάντοτε έναν παντελώς παρατρεχάμενο γείτονα των παιδικών μου χρόνων που το μόνο κοινό σημείο γειτόνευσης ήταν το κλεφτό απάντημα βλεμμάτων πίσω από μυωπικούς φακούς και γαριασμένα κεντητά κουρτινάκια ενώ οι υπόλοιπες ζωές ξεγελούν το μοιραίο (με τον καιρό άφησα τα γυαλιά και πήρα φακούς και μετά και τους φακούς και τώρα δεν χρειάζομαι τίποτε απ’ τα δυο: άμα θέλω κλαίω άμα κλαίω κλαίω με κλάμα κανονικό).

Μια φορά διασταυρωθήκαμε στην υποδοχή ενός νοσοκομείου∙ εγώ έφυγα λίγες μέρες μετά.

Τι ΄ναι μάνα; Τι ΄ναι; Που ‘ναι μάνα; Η μάνα γύριζε με απορία και μου ‘δειχνε προς τα επάνω. Το μόνο που είδα ήταν τέντες και πιο πάνω καρφιά για περιστέρια και πιο πάνω μαύρο και μισή φέτα στο χρώμα της πέρλας φασκιωμένη πίσω από χοντρά χειμωνιάτικα νέφη (αν υπήρχε κι άλλο πάνω δεν το είδα ποτέ).

Την ερχόμενη φορά θα γεννηθείς Ιατρός, συλλογίστηκα χθες. Δόκτωρ Γιάννης –ό,τι πει ο Doctor– δέλτα και κάπα και ρω σε λούπα νόμιμη δικαιολογία αυτοαναφοράς –ένας απλός υπηρέτης της γνώσης (πρώτα η ψυχή το χούι τελευταίο;). Οι συνταγές μου, όπως το συλλογίστηκα, θα είναι της προκοπής: μια χούφτα ανάσες δεμένες με σπάγκο ν’ αγωνίζεσαι να τις κρατήσεις ενωμένες μακριά απ’ το αμείλικτο χειρουργικό νυστέρι. Ψυχίατρος; Δεν ξέρω αν πράγματι διαθέτω τόση κατανόηση για τον πλησίον –είναι τόσες φορές που θυμώνω με την απρέπεια θυμώνω τόσο που θα σκότωνα για μια στάλα κομψότητας. Πέραν πάσης υπονοίας θα γιατρέψω την αταξία θα ανακινήσω το ύδωρ που κρύβεται στον πάτο της λάσπης– γεμίζει τις αυλές τα μαντριά τα θάμνα που φτάνεις να νομίζεις πως ετούτος ο κόσμος είναι πράγματι καμωμένος από πηλό.

(ἵνα φοβῆται)

Πιστεύω ακράδαντα στο Θεριό και θα το προκαλέσω να μου φανερωθεί.

–Ανήρ Αδάμ άνθρωπος – τέκνο σου παραπλανημένος ομοούσιος: διάβολε πόσες ζωές χρειάζεσαι;

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Zωγραφική: Vassily Kandinsky. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly