frear

Μπασκέτα – του Απόστολου Μαϊκίδη

«Χάλια θα είναι», διαμαρτυρήθηκα. Όταν είδα ότι αυτό δεν απέδωσε, προφασίστηκα κάποια έκτακτη επαγγελματική υποχρέωση. Ο Βασίλης όμως επέμενε. Έπρεπε οπωσδήποτε να παρευρεθώ στη συγκέντρωση αποφοίτων του 96ου Δημοτικού, γιατί «αν δεν έρθει ο πρόεδρος, ποιος θα έρθει;» Η αλήθεια είναι ότι ανακάλεσα με κάποια νοσταλγία το διάστημα που κατείχα το παραπάνω αξίωμα. Είχα εξάλλου σπουδαίο έργο να επιδείξω, όπως, ας πούμε, την ταχύτερη προμήθεια καινούργιας μπασκέτας στην πίσω αυλή, ή τη μεταβολή του προγράμματος της ημερήσιας εκδρομής στην Καβάλα, έτσι ώστε η επίσκεψη στο θέατρο των Φιλίππων να αντικατασταθεί από μετάβαση σε λούνα παρκ. Αισθάνθηκα περήφανος. «Eντάξει», του είπα, «θα έρθω».

Μαζευτήκαμε γύρω στα είκοσι άτομα, γυναίκες οι περισσότερες. Από άνδρες, εκτός από εμένα και τον Βασίλη, ήταν ο Ευριπίδης, ακόμη πιο συνεσταλμένος απ’ ότι τότε, ο Θωμάς, νερόβραστος όπως πάντα, και κάνα δυο άλλοι, τους οποίους απλώς κατέτασσα στη γενική κατηγορία «παλιοί συμμαθητές». Στις γυναίκες, για τις οποίες ανέκαθεν χρησιμοποιούσα διαφορετικά κριτήρια κατάταξης, η γενική εντύπωση που μου δόθηκε ήταν αυτή της κατάρρευσης. Παρατηρώντας τα πρόσωπά τους διέκρινα σημάδια ανεπανόρθωτης φθοράς. Λες και περιφερόμουν σε αρχαιολογικό χώρο, έστω και φροντισμένο. Δεν ξέρω αν έφταιγε κάποιο ιδιότυπο εμμηνοπαυτικό σύνδρομο, η απορρόφηση από την καθημερινότητα, ή ο συνδυασμός των δύο. Ήταν πάντως γεγονός. Αλλά μήπως εμείς της άλλης πλευράς τα είχαμε καταφέρει καλύτερα; Παραπανίσια κιλά, υπαναχωρήσεις εδώ, παραλείψεις εκεί. Η γνωστή ιστορία.

Αφού θυμηθήκαμε κάποια αστεία περιστατικά, καταλήξαμε να πεταγόμαστε απ’ το ένα θέμα στο άλλο. Λίγο η δουλειά και οι σπουδές των παιδιών, λίγο η οικονομική κρίση. Κι εκεί που κανείς δεν το περίμενε, ήρθε και μας βρήκε η Δέσποινα, κάνοντας την κατάσταση ακόμη χειρότερη. Όχι γιατί μου έφερε στο μυαλό την παλιά μας αγάπη, κι ένα μπρελόκ σε σχήμα καρδιάς, που της είχα κάνει δώρο τη μέρα της αποφοίτησης. Άλλος ήταν ο λόγος. Ενώ με όλους μας ήταν πρόσχαρη, ανεπιτήδευτα ενθουσιώδης μπορώ να πω, ήπιε ένα ποτό κι έφυγε. Σχεδόν αμέσως, στη μισή ώρα. Κι αυτό, όπως και να το κάνουμε, ήταν άκομψο. Πρώτη φορά συγκεντρωθήκαμε έπειτα από τόσα χρόνια. Εγώ, πάντως, δεν έφυγα. Και όχι μόνον αυτό· θα πάω και στην επόμενη συνάντηση. Δεν ήταν κι άσχημα. Εξάλλου, αν δεν πάει ο πρόεδρος, ποιος θα πάει;

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Το πρώτο μας ηλεκτρονικό τεύχος είναι εδώ

mag.frear.gr