frear

Για το βιβλίο του Αντώνη Περαντωνάκη «Κρυμμένα λόγια» – γράφει ο Αντώνης Καρτσάκης

Αντώνης Περαντωνάκης, Κρυμμένα λόγια. Ποιήματα, Μπιλιέτο, 107, 2020.

Μακριά από κάθε ένταξη, αλλά μετέχοντας του συλλογικού, ολιγογράφος κατ’ επιλογήν, πλουτίζει χρόνια τώρα, την όραση και την αισθητική μας, με την επιστήμη και την τέχνη του (ποιητική και δραματική) που ώριμη πια υψώνεται στην ηρεμία της ομορφιάς.

Ένα ποιητικό υποκείμενο που οδυνάται. Χωρίς ψευδαισθήσεις για την αντίμαχη πραγματικότητα, που οξύνει την εσωτερική ένταση, τραγουδά το άλγος της ζωής, σαρκάζει την καθημερινότητά του, επιχειρεί να στηρίξει την ύπαρξη.

Γιατί ο Αντώνης Περαντωνάκης είναι πρωτίστως ποιητής. Δηλαδή καλλιτέχνης που διαβάζει με το δικό του μοναδικό τρόπο τον κόσμο. Που βιώνει την περιπέτεια της ύπαρξης, ζώντας μέσα στο παρόν που μας πληγώνει. Αυτό δείχνουν οι επτά, αν μετρώ σωστά, ποιητικές συλλογές του και η εντελώς πρόσφατη με τον τίτλο Κρυμμένα λόγια.

Εδώ, με την ίδια υψηλή αίσθηση ευθύνης, με άφατη γλυκύτητα και τρυφερότητα, η εν κοινωνία εσωτερική περιπέτεια του ποιητή. Με απαράμιλλη ευαισθησία και μια ανανεωμένη λυρικότητα, προϊόν όχι μιας λεκτικής ευφορίας αλλά μιας ακραίας λεκτικής οικονομίας.

Ο ποιητής αφήνεται στη γραφή κι εκείνη τον ξεγυμνώνει («και ένδυμα ουκ έχω»). Η φωνή του «με σκληρά επίθετα ντυμένη», αγαπά τους φόβους της, αφού «ο φόβος μόνο με τον πόνο / αγαπιέται». βιώνει τον πόνο της μοναξιάς («ό,τι από εσένα ζει / εμένα μ’ εξατμίζει»), συμμαχεί με τη μνήμη, ζητά καταφυγή στον έρωτα, που γίνεται οδυνηρή ανάμνηση, «μνησιπήμων» πόνος, που κατατρώει την ψυχή.

Το ηττημένο στο πεδίο της πραγματικότητας ποιητικό υποκείμενο καταφεύγει στην παραίσθηση, ηρεμεί ελάχιστα στη σκιά του πατρικού («μητρικού» πλέον σπιτιού), όπου και πάλι η θλίψη. όπου και το φεγγάρι «χαμόγελο ημιπληγικό πάνω στον Τάλω» και «πάθη που δεν ομολογήθηκαν ποτέ» και «λάθη που γύρεψαν συγχώρεση»· ότι «εν ανομίαις εγεννήθην».

Εδώ ο ποιητής (όπως και στο Προζύμι, την προηγούμενη συλλογή) βρίσκει τον παλμό του, τον καλύτερο εαυτό του, στις αναφορές, ειδικά, στη μητέρα (έξοχο το «Άρωμα): «αν μπει στο σπίτι άνθρωπος / μη φύγει πικραμένος».

Η ψυχή του «με μαύρο περιβραχιόνιο πάλλεται μέσα στο στήθος / διψασμένη», ζητά να ζήσει επιτέλους, αλλά εμείς χαιρόμαστε την ευαισθησία του τραυματισμένου ποιητή που επιμένει, έστω και με σπασμένα φτερά, να πετάει.

«Ψυχή ταλαίπωρη και διψασμένη»!

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Wojciech Plewiński: Capri, από τη σειρά φωτογραφιών για την Ιταλία του 1953. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly