frear

Ο πατέρας του – του Σπύρου Κιοσσέ

Πλησίαζαν. Το μεγάλο κτήριο διαγραφόταν επιβλητικό μπροστά τους. Τον ένιωσε να διστάζει. Έψαξε το χέρι του. «Μα τι φοβάσαι; Δεν είσαι μικρό παιδί!», τον κοίταξε αυστηρά, μα αμέσως το μετάνιωσε. «Έλα, τα είπαμε αυτά», πρόσθεσε πιο μαλακά. «Η πρώτη μέρα είναι πάντα δύσκολη. Θα δεις. Θα κάνεις νέους φίλους, θα περνάτε υπέροχα!». Είχαν φτάσει ήδη στη σιδερένια καγκελόπορτα της αυλής. Κι εκεί, λίγο πριν το πέρασμα στο καινούργιο, ένας κόμπος ανεβοκατέβαινε στον λαιμό και των δυο, ο ίδιος κόμπος που δένεται με όλες τις μεγάλες στιγμές των ανθρώπων. Ένας κόμπος γκρίζος, που δεν ξέρει κανείς αν θα μεταστοιχειωθεί σε υγρό ξέσπασμα, αν θα τον φυσήξει μακριά η ρουτίνα της καθημερινότητας ή αν θα μείνει εκεί, σε μια γωνιά, να στοιχειώνει θαμπές κι άτονες τις μέρες που έρχονται. Θα κάνει νέους φίλους, θα περνάει υπέροχα, έλεγε τώρα στον εαυτό του, καθώς απομακρυνόταν. Και για να ξεχαστεί βάλθηκε να απαριθμεί τους ευφημισμούς που είχαν μάθει στο σχολείο. Ειρηνικός ωκεανός, γλυκάδι, Ευμενίδες… Κι εκεί, στη μέση του δρόμου, τον έπιασαν τα κλάματα. Δεν θυμόταν αν ήταν κυριολεξία ή ευφημισμός ο οίκος ευγηρίας.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Sergio Larrain. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly