Ο σταθμός του ΚΤΕΛ στο Νευροκόπι ερημικός. Χιόνι, παγωνιά και ψιλόβροχο. Ένας εδώ, ένας εκεί, σαν κανένας. Στο μοναδικό λεωφορείο που ετοιμάζεται να φύγει ο οδηγός καπνίζει τα υπολείμματα μιας γαλοπούλας, ό,τι περίσσεψε από το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι.
«Για Δράμα;» τον ρωτάω ευγενικά, ενώ με την ματιά μου ψάχνω κάπου να πετάξω το πορτοκαλί πλαστικό κυπελάκι του καφέ..
«Όχι ρε φίλε δεν πάω Δράμα, ξέχασα να αλλάξω την επιγραφή».
Σηκώνεται βαριεστημένα, κάνει τις απαραίτητες διορθωτικές κινήσεις στην φωτεινή επιγραφή που βρίσκεται λίγο πιο πάνω από το παρμπρίζ και δηλώνει τον προορισμό του λεωφορείου και ξανακάθεται στην θέση του.
«Χαβάη;» φωνάζω έκπληκτος.
«Νευροκόπι-Χαβάη, νέα γραμμή από το 2016» αποκρίνεται ήρεμα και με επισημότητα ο οδηγός, «ανέβα, πάρε τον καφέ σου, τα τσιγάρα σου και ανέβα».
Κοντοστέκομαι αμήχανος και τσιμπιέμαι με όσα ακούω και βλέπω. Από μακριά έρχεται βιαστική και ξαναμμένη μια γριούλα ντυμένη στα μαύρα κρατώντας δυο ξεπουπουλιασμένες κότες στα χέρια.
«Για Χαβάη;» με ρωτάει με απόλυτα φυσικό ύφος.
Της δείχνω το λεωφορείο εμφανώς κεραυνοβολημένος και εντός πλήρους αφωνίας. Με κοιτά παράξενα που στέκομαι σαν άγαλμα μαρμαρωμένος, μου πετάει ένα «ευχαριστώ και καλή χρονιά» και στρογγυλοκάθεται χαμογελαστή στην πρώτη θέση δίπλα από τον οδηγό.
Κάτι ρίξανε μέσα στον καφέ μου καταλήγω με σιγουριά, ενώ από τα μεγάφωνα ακούγεται καθαρά και δυνατά η αγγελία της αναχώρησης του λεωφορείου για Χαβάη.
[Μικρή παραλλαγή του «Χαβάη 20-12» που συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων με τίτλο Μη φεύγεις, εκδ. Ίνδικτος, 2013. Η φωτογραφία είναι του Παναγιώτη Φελούκα.]
