Είμαστε συνειδητά δεμένοι με τον κόσμο όπου διαλέχθηκε ο Πλάτωνας και γεννήθηκε ο Μπαχ, όπου τραγούδησε ο Ρίλκε και έζησε ο Ραφαήλ, με τον κόσμο που δονείται από Αττική και παλιούς θεούς, τον κόσμο του Φάουστ και της έντονης ατομικότητας που καίγεται στη φλόγα της ίδιας της πίστης της.
Πιστεύουμε στην ομορφιά που λέγεται Ελλάδα, και στην πνευματική αστραπή που λέγεται ελεύθερη Ευρώπη.
Είμαστε γόνοι – όχι ακόμα επίγονοι – ενός συγκλονιστικού κύκλου πολιτισμού. Δεν θα τον αρνηθούμε.
Η θέαση αυτή αγάπης για την Ευρώπη δεν πρέπει νάχει μορφή αισθητικής όρασης και αγνόησης της σημερινής ιστορικής πραγματικότητας που αναφέραμε παραπάνω, αν δεν θέλει να καταλήξει σ’ ένα στείρο αλεξανδρινισμό. Δε θα μείνουμε αδρανείς καταχραστές του χρόνου και της φθοράς.
Θα κάνουμε αγώνα και δύναμή μας τη μετάβαση στον καινούργιο ιστορικό κύκλο.
Θάμαστε οι γεφυροποιοί του Χτες με το Αύριο, αφού Σήμερα πια δεν υπάρχει – είμαστε γενιά μαχητών.
Θέλουμε η καινούργια εποχή νάχει, απ’ το ξεκίνημά της κιόλας, όλους τους καρπούς που πότισε με το αίμα της η πνευματική Ευρώπη, και χρέος μας είναι νάμαστε φορείς της.
[Απόσπασμα από κείμενο με τίτλο «Το τέλος της Ευρώπης» που δημοσιεύτηκε στο περ. Ελεύθερα Νιάτα, τχ. 5/1945.]
