Κάποτε εἶχε πάει συστημένος στόν Μαλακάση ἕνας ἐπίδοξος νέος ποιητής, τοῦ ἄφησε μερικά ποιήματά του καί τόν παρακάλεσε νά τοῦ πεῖ τή γνώμη του. Ὅταν ξαναπῆγε, ὁ Μαλακάσης ἔμεινε νά τόν κοιτάζει σκεπτικός, χωρίς ν’ ἀρθρώνει λέξη.
‒ Εἶναι καλά; ρώτησε ἀνήσυχος ὁ νέος ποιητής.
‒ Ὄχι, ἀπάντησε κοφτά ὁ Μαλακάσης.
‒ Εἶναι κακά; ξαναρώτησε ἐκεῖνος.
‒ Οὔτε καί τόσο κακά.
‒ Τότε τί εἶναι; ἀπόρησε ὁ ἐπίδοξος ποιητής.
Ὁ Μαλακάσης στάθηκε ξανά γιά λίγο σκεπτικός.
‒ Εἶναι περιττά! εἶπε τέλος.
Μέ τήν κρίση αὐτή, δίχως νά τό λέει, ὁ Μαλακάσης διατύπωνε ἤδη ἕναν αἰσθητικό κανόνα, πού ἰσχύει γιά ὅλες τίς τέχνες καί γιά ὅλους τούς καιρούς. Πραγματικά, ἀνάμεσα στό ὡραῖο καί τό ἄσχημο, ὑπάρχει τό ο ὐ δ έ τ ε ρ ο ‒καί τοῦτο ἀποτελεῖ τή μάστιγα κάθε ἀξιολόγησης. Συγχέει τά ὅρια, ἐπιδρᾶ στίς ἀξίες πού πλησιάζουν τήν περιοχή του, ἐνεργεῖ παραπλανητικά, ὥστε νά νομίζουμε πώς τοῦ ἀνήκουν καί ὅποια ἔργα δέν συλλαμβάνουμε τήν ἀξία τους, ἐνῶ ἀντίθετα γίνεται ἀφορμή κάποια ἄλλα νά μᾶς ξεγελοῦν πώς βρίσκονται μιά βαθμίδα πιό πάνω. Ἡ πληθώρα τῶν οὐδέτερων ἔργων ἀμβλύνει τό αἰσθητήριό μας, μέ ἀποτέλεσμα νά ἀδικοῦμε καμιά φορά ὅσα στέκουν πιό ψηλά καί, γενικότερα, νά δοκιμάζουμε μιά δυσφορία, πού ἐξομοιώνει στά μάτια μας ὅλες τίς προσπάθειες. Ὁ ποιητικός αὐτός κόρος ἔχει βλάψει περισσότερο τή νεωτερική ποίηση, καί δέν ξέρουμε μήπως γίνει τελικά ἡ αἰτία νά χαθοῦν καί περιπτώσεις ἄξιες γιά καλύτερη τύχη. […]
[Ὁλόκληρο τό κείμενο, τό ὁποῖο ἀνέγνωσε ὁ Κ. Στεργιόπουλος κατά τήν πρόσφατη τελετή ἀναγόρευσής του σέ ἐπίτιμο διδάκτορα τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, δημοσιεύεται στο 10ο τεῦχος μας. Ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ ὕλη τοῦ τεύχους εἶναι ἐντελῶς ἄλλη ἀπό τήν ὕλη πού δημοσιεύεται καθημερινά στήν ἱστοσελίδα μας.]
[Τό ἔργο εἶναι τοῦ Giorgio de Chirico. ]
