ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΝΕΦΩΝ
Η ουτοπία δεν έβγαινε ποτέ στο δρόμο
σαν ιστορία της Παλιάς Διαθήκης
όταν έβρεχε τους χειμώνες στην πόλη,
Και διαχωρίστηκαν τα νέφη βεβαίως
δειλά-δειλά όταν έμπαινε η άνοιξη
αργά τη νύχτα που έβρισκε γαλήνη
Άλλα υπεράνω του γερασμένου σκότους
και άλλα κάτωθεν του πλαστικού φωτός
ορθώνοντας πάντα το ανάστημά τους.
Αλλά με ποιόν να μιλήσουν ξανά
τριγυρνώντας σε δρόμους φθαρμένους
εκεί που ήθελα να σ’ ανταμώσω;
Ναι, σήμερα τα βαριά νέφη συγκρούστηκαν
παίζοντας κρυφτό με τους κεραυνούς
γεμάτα αμφιβολίες για την έκβαση τους.
Μια βροχερή ημέρα του Νοεμβρίου, 2013
ΟΙ ΝΑΟΙ
Τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα
μέσα σε ναούς θεών
χαμένους μέσα στις ομίχλες
που μας προσπέρασαν εν τέλει
ως παρελθόντα σημάδια.
Οι ιεροί όμως τόποι παραδόξως
ξεφύτρωναν παντού σαν μανιτάρια
κι αν ήταν να πεθάνουμε εκεί
– λέμε τώρα –
τα δάκρυα μας θα κυλούσαν σωρηδόν
μαζί με τις τρυφερές σας ουτοπίες
και τις μαργαρίτες που θα φύτρωναν
τα πρωινά σαν αντανάκλαση των
ματιών σας πάνω στις σταγόνες της βροχής.
Εκείνο όμως που έχει σημασία είναι
τα στήθη σου που φαίνονται το μεσημέρι
και μετά, όταν ξημερώνει το φως, να λάμπεις
στην βεράντα, στον αντίποδα του ανέμου
δίπλα στον ναό των παιδικών μου χρόνων.
Κηφισιά, Πρωτομαγιά 2014
[Από την ανέκδοτη συλλογή Επίτομος μυθολογία. Φωτογραφία: Nuri Bilge Ceylan.]
