frear

Το Δωμάτιο (μονόλογος) – του Αλέξανδρου Κορδά

Μόλις καταλάβεις ότι υπάρχεις, τη στιγμή ακριβώς αυτή, το πρώτο πράγμα που θα κάνεις είναι να εξετάσεις με τη μεγαλύτερη δυνατή προσοχή τα πράγματα. Στην αρχή όλα είναι τόσο όμοια, που δεν θα πετύχεις και πολλά. Μην ανησυχείς, αργά ή γρήγορα θα τα καταφέρεις και τότε με έκπληξη θα διαπιστώσεις κάτι, κάτι που κινείται. Και θα γεννηθεί μέσα σου ο λόγος και θα ψιθυρίσεις πρώτη φορά: Ο Άλλος!

α) Είμαι ένα δωμάτιο και σκέφτομαι όλα εκείνα που απασχολούνε τα δωμάτια. Μα θα ρωτήσετε, τι στο καλό μπορεί να απασχολήσει ένα δωμάτιο. Και η απάντηση είναι απλή: ένα δωμάτιο δεν το απασχολεί τίποτε.

β) Δηλαδή θα ’λέγε κάποιος αφελής, ένα δωμάτιο είναι ανέμελο; Όχι κύριε! Ένα δωμάτιο είναι υπεύθυνο! Θα πρέπει να περνάει πολύ χρόνο, παρατηρώντας τον χρόνο να περνά, να σκέφτεται πως θα ’ταν αν θα μπορούσε να σκεφτεί. Κι αυτά που λέω, φυσικά, φαίνονται απλά σ’ όποιον περνάει την ώρα κοιτώντας το ταβάνι.

γ) Το δωμάτιο πάνω από όλα πρέπει να είναι σοβαρό, πρέπει να καταμετράει κάθε πρωί τα πράγματά του, την καρέκλα, το ντιβάνι, το γραφειάκι του, θα πρέπει να προσέχει τις πιτζάμες και ιδίως εκείνα τα μικροπράγματα που μπορούνε να χαθούν.

δ) Κάποιος θ’ απορούσε εδώ εάν ένα δωμάτιο υπάρχει, επειδή υπάρχουνε σ’ αυτό καρέκλες, ντιβάνια ή ντουλάπες. Και η απάντηση είναι στοιχειώδης: ένα δωμάτιο υπάρχει χωρίς πράγματα, όπως ακριβώς ένας άνθρωπος υπάρχει χωρίς ρούχα. Κι ένα δωμάτιο καταλαβαίνει καλύτερα απ’ τον οποιονδήποτε τι σημαίνει ένας άνθρωπος χωρίς ρούχα.

ε) Ένα δωμάτιο μπορεί να ζήσει άδειο από πράγματα, αλλά δεν μπορεί να ζήσει χωρίς κάποιον να το κατοικεί. Υπάρχουν δωμάτια που υποφέρουν την ύπαρξη ενός βρώμικου ιδιοκτήτη, δωμάτια που αντέχουν να τα κακοποιούν κι άλλα που τα αφήνουν έρμαια του χρόνου. Όμως τα πιο λυπημένα είναι εκείνα που ζουν στη σιωπή και την ακινησία, σκοτεινά δωμάτια, δίχως κατοικητή, δίχως ψυχή, κι όμως αντέχουν. Καταρρέουν σιγά σιγά, μα αντέχουν. Έχω ακούσει απ’ τους σωλήνες και τις υδρορροές να ψιθυρίζουν για δωμάτια που υπέφεραν πραγματικά, που έγιναν πνευματικά ερείπια, δε θέλω να τα σκέφτομαι, τα λυπάμαι!

ζ) Προσωπικά είμαι ικανοποιημένος απ’ αυτόν που βρίσκεται μέσα μου, αερίζει κάθε πρωί, προσέχει να μη λερώνει τους τοίχους, είναι σιωπηλός, δεν φέρνει συχνά κόσμο. Είναι καλός ιδιοκτήτης! Ίσως αντιλαμβάνεται περίεργα την τάξη, πάντα χάνει κάτι, πάντα χαλάει τον κόσμο να το βρει κι όταν το βρίσκει το ξεχνάει. Δε μ’ ενοχλεί. Προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ και το κάνω. Ένα δωμάτιο έχει πολλές ευθύνες: θα πρέπει να προσέχει, να φυλάγεται, να είναι έτοιμο κάθε στιγμή για κάθε παράλογη αλλαγή. Ας πούμε, τις προάλλες προστέθηκαν δύο κάδρα –προσωπικά δεν το θεώρησα αναγκαίο. Υπήρχε ήδη ένα κάδρο και δύο βιβλιοθήκες, α!… και μία κρεμάστρα. Τώρα δεν υπάρχει ελεύθερος χώρος, πράγμα που εγείρει ανησυχίες, ίσως υποθάλπεται κάτι, κάτι προετοιμάζεται. Δεν ξέρω.

η) Είδατε πόσα πράγματα απασχολούν ένα δωμάτιο; Μόνο τις νύχτες ξεκλέβω λίγο χρόνο να σκεφτώ, να καταλάβω ότι υπάρχω. Γιατί η ώρα περνάει μες στη μέριμνα κι όλο κάτι γίνεται κι αφαιρείσαι και τελικά υπάρχουν αυτά με τα οποία ασχολείσαι και δεν υπάρχεις εσύ, οπότε κι αυτά δεν έχουν νόημα κι έτσι δεν έχεις ούτε εσύ.

θ) Με τρομάζουν τα δωμάτια, ιδίως οι πόρτες… Ιδίως τα παράθυρα, ποτέ δεν είδα τι υπάρχει έξω από μια πόρτα, ποτέ δεν είδα τι υπάρχει έξω από ένα παράθυρο. Δεν θα ήθελα να υπάρχουν παράθυρα και πόρτες, θα ήθελα να υπάρχω μόνο εγώ κι εκείνος. Κλεισμένος μέσα μου, κλεισμένος μόνο μέσα μου, δίχως πόρτες –το είπα;– δίχως παράθυρα! Μόνο τοίχοι. Θα ήθελα να υπάρχουν μόνο τοίχοι! Εκείνος φεύγει και πού πάει δεν ξέρω. Μακριά, φαίνεται το σαλόνι. Δεν έχω ιδέα τι υπάρχει πέρα από το σαλόνι. Ίσως απλά άλλο ένα δωμάτιο, ίσως χιλιάδες… Τι υπάρχει πέρα απ’ την πόρτα; Το ξέρει κανείς σας;! ΤΟ ΞΕΡΕΙ;

[Πρώτη δημοσίευση. Ο πίνακας είναι του Vincent Van Gogh.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: