Αργά τη νύχτα έβγαλαν απ΄το ναό μια λούτρινη Παρθένο. Ήταν πιασμένη με σχοινιά στην κορυφή ενός κονταριού, αφάνταστα λυπημένη. Ολόκληρη η αγορά ήταν βυθισμένη στο σκοτάδι. Εμπρός απ΄τα μαγαζιά τους οι έμποροι, ντυμένοι επίσημα με μικρές λυχνίες στα χέρια. Το πλήθος εκτεινόταν σ΄όλο το μήκος του κεντρικού δρόμου. Μια λεωφόρος που οδηγεί στην Αχαϊα πλημμυρισμένη στο πλήθος. Κανείς δεν μιλούσε. Η Παρθένος εκκλιπαρούσε για τις λύπες αυτού του κόσμου υποταγμένη σ΄όλους τους βραδινούς ανέμους. Τ΄αγόρι που κρατούσε το κοντάρι προχώρησε αποφασιστικά μέσα απ΄το πλήθος. Έπεφταν στα πόδια του, λέγαν σώσε μας γιε μου, φιλούσαν τα χέρια του και τον ικέτευαν. Όμως τ΄αγόρι δίχως τίποτε να μπορεί να το σταματήσει έστριψε στη μεγάλη λεωφόρο εν μέσω υποκλίσεων και μιας απόλυτης σιωπής. Περπάτησε μόνο ως την πύλη. Έβλεπαν την Παρθένο που αιωρείτο σαν παράξενο, νυχτερινό πουλί και ορκίζονταν πως άλλο δρόμο απ΄την αγάπη δεν θα πάρουν. Καθώς τ΄αγόρι γινόταν σκιά και όνειρο η πλατεία άναβε και πάλι τους βραδινούς φωτισμούς. Οι ιδιοκτήτες κλείδωναν τα μαγαζιά και σαν από μια καθορισμένη στιγμή εμπλεκόταν στη σκηνογραφία μια ορχήστρα παραδοσιακών οργάνων που έσκιζε τον αέρα. Ήταν μια στιγμή σαν εκείνη που σημαίνει το τέλος της μέρας και την υποταγή στα πάθη και τις ορέξεις που ως τότε απαγόρευε ο προφήτης. Κοιτούσαν την Παρθένο που έφεγγε σαν άστρο στο ύψος του δημοτικού γηπέδου και μεθούσαν, πάντα περήφανοι και ανατολικοί.
Ένας βεβαίωσε την καύση του αγοριού. Έφερε αργά τη νύχτα τη στάχτη μες στην παλιά υδρία. Την έδειξε στον πιστό λαό και ύστερα η ίδια ορχήστρα, πιο γερασμένη από ποτέ, συνέχισε τον ξέφρενο ρυθμό της καθώς τ΄αγόρι αποκτούσε διαστάσεις μυθικές και μια απρόσιτη ηλικία, αφοσιωμένο στη λύπη της λούτρινης Παρθένου που ανεμίζει τώρα σαν σκισμένο ρούχο στο μέσον μιας εκτάσεως, αφάνταστα λυπημένη, παραδομένη σ΄όλους τους ανέμους και τους ορίζοντες.
