Στην Ισπανία αποφασίστηκε να θανατωθεί ο σκύλος μιας νοσηλεύτριας που βγήκε θετική στον ιό Έμπολα (ήδη βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση) και του συζύγου της που επίσης νοσηλεύεται με ύποπτα συμπτώματα. Κανείς δεν περίμενε ότι η ανακοίνωση της ευθανασίας στον σκύλο θα παρακινούσε χιλιάδες κόσμου να κατέβουν σε διαδήλωση κι ότι θα συγκεντρώνονταν 380.000 υπογραφές για να αποτραπεί η θανάτωσή του.
Πρόκειται για βλακώδη φιλοζωισμό, του είδους που επιτρέπει ο τηλεοπτικός συναισθηματικός μας πολιτισμός. Οι χιλιάδες διαδηλωτές δεν βγήκαν ποτέ στους δρόμους για να διαδηλώσουν επειδή χιλιάδες συνάνθρωποί τους πεθαίνουν από Έμπολα στην Αφρική: εκείνοι είναι μακρυά, είναι φτωχοί και είναι μαύροι. Εκείνοι είναι συνηθισμένο να πεθαίνουν επειδή ζουν στην Αφρική. Εκείνοι δεν μας ενδιαφέρουν.
Ανάμεσα στους χιλιάδες διαδηλωτές υπήρχαν πολλοί που την προηγούμενη εβδομάδα διαμαρτυρήθηκαν με οργή επειδή θα επέστρεφε από την Αφρική ένας άρρωστος ιερέας που εργαζόταν στην ιεραποστολή για να βοηθά τους ανθρώπους. Διαμαρτυρήθηκαν επειδή θα έφερνε ενδεχομένως την αρρώστια στα ασφαλή σπίτια τους, οπότε έκριναν προτιμότερο να πεθάνει μακριά τους.
Ο σκύλος όμως είναι μια άλλη περίπτωση. Ο σκύλος είναι γλυκούλης, είναι «ψυχούλα» και μένει δίπλα μας.
Αυτός ο πολιτισμός δεν είναι σε κρίση. Αυτός ο πολιτισμός, ο φιλόζωος και συνάμα απάνθρωπος, πρέπει να καταστραφεί.
[Το κείμενο του καθηγητή Μαριάνου Δ. Καράση με τίτλο “Ένας παράδοξος ορισμός του φυσικού δικαίου: Άνθρωποι και ζώα”, που δημοσιεύεται στο Φρέαρ, τχ. 8, τελειώνει με το ακόλουθο υστερόγραφο:
Από εντελώς διαφορετική αφετηρία αναχωρεί μία σύγχρονη, νεοδαρβινικής προελεύσεως, άποψη (Tom Repan, The Case for Animals Rights, 1983), η οποία, θέλοντας να προστατεύσει τα ζώα, καταργεί το φράγμα του «ορθού λόγου» από τον άνθρωπο και, σμικρύνοντας στο ελάχιστο τη γενετική απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο και τα ζώα, κατασκευάζει μεταξύ αυτών μία έλλογη και συγκεκριμένα (στο πλαίσιο μιας φυσιοκρατικής Ηθικής) ηθική σχέση, στην οποία τα ζώα δεν είναι απλώς είδη αλλά (σχεδόν ισότιμα με τον άνθρωπο) άτομα· οπότε ως άτομα (με εγγενή αξία) έχουν έναντι του ανθρώπου (ηθικά) «δικαιώματα» (το «δικαίωμα» να απαιτούν από αυτόν σεβασμό και προστασία). Τούτο σημαίνει ότι στην κοινωνία μεταξύ των ειδών το Κέντρο μετακινείται από τον άνθρωπο στα ζώα. Και έτσι τα ζώα «απελευθερώνονται» (Peter Singer κ.ά.) από τη δυναστεία του ανθρώπου! Ήδη τελευταία, στις πολιτισμένες κοινωνίες της Δύσεως, ακούγονται οι ήχοι από το ποδοβολητό του νέου κινήματος των «δικαιωμάτων των ζώων». Η θεωρία των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», από την ηθική της πλευρά, επεκτείνεται και στα ζώα! Τα «καθήκοντα» του ανθρώπου έναντι των ζώων αντιστρέφονται (κατ’ ακρίβεια διαστρέφονται!) σε «δικαιώματα» των ζώων έναντι του ανθρώπου. Τι επαγγέλλεται ένα τέτοιο κίνημα; Κάποιοι ομιλούν για ένα «Νέο Ανθρωπισμό»! Αν δεν πρόκειται για ένα νέο μύθο, μήπως είναι σκηνή για διασκεδαστική κωμωδία στο θέατρο του ζωικού βασιλείου;]
[Το έργο είναι του Andrew Wyeth (Night sleeper, 1979).]
