Σαν περιστασιακός αναγνώστης ποίησης (και γραφιάς που δε ριμάρει), και παρ’ όλο το δέος που συχνά μου γεννά η ποίηση με τ’ απρόβλεπτα άλματα μες στην ίδια φράση, με τον απόκρυφο ειρμό της και τους μυστικούς της συνειρμούς, με τη συμπύκνωση ιστοριών μέσα σε λιγοστές λέξεις, με τη βραχυλογική της ευθυβολία, με τη συνύπαρξη αυστηρής δομής κι ελευθερίας, με τη χρήση του αποστάγματος των λέξεων, του αιθέριου ελαίου τους• παρ’ όλα αυτά, έχω πολλές φορές αναρωτηθεί γιατί τελικά είναι τόσο συχνά το θέμα της ποίησης η ποίηση η ίδια, σαν να ’ναι ο ποιητής άνθρωπος που στέκει ανάμεσα σε δυο αντικριστούς καθρέφτες, ή σαν ζωγράφος που ζωγραφίζει τον εαυτό του να ζωγραφίζει τον εαυτό του που ζωγραφίζει τον εαυτό του, κ.ο.κ., επ’ άπειρον. Ακόμα περισσότερο όταν, αρχινώντας κάποιος να γράφει ποίηση, μιλά ευθύς για το τι σημαίνει να γράφεις ποίηση. Μα αυτό, αναρωτιέμαι τότε, δε θα ’πρεπε να ήταν στο τέλος; Δε θα ’πρεπε, αφού έχει πρώτα μιλήσει κάποιος για όλα τ’ άλλα χάρη στην ποίηση, αφού έχει μιλήσει για τους ανθρώπους, τον κόσμο, το Θεό, το δίκιο, την αδικία, την ευτυχία, τον πόνο, να μιλήσει τέλος, μ’ όλη την αποχτημένη του σοφία, και για το εργαλείο που χάρη σε τούτο μπόρεσε να μιλήσει για όλα τ’ άλλα; Στην πεζογραφία δεν το βρίσκεις αυτό, γιατί ο πεζογράφος, καλός ή κακός δεν έχει σημασία, κάθεται να πει μια ιστορία – και οι ιστορίες είναι παράθυρα προς τον κόσμο, απ’ όπου απλώνει ο πεζογράφος το μακρύ χέρι της φαντασίας του, ξεκολλάει απ’ τον κόσμο ανθρώπους, πόλεις, σπίτια, δέντρα, σύννεφα, και τα βάζει όλα μες στην ιστορία του. Κι ο ποιητής αυτό κάνει, και μάλιστα με τρόπο πιο θαυμαστό, γιατί, από τον κόσμο που υπάρχει έξω απ’ το παράθυρο του ποιήματός του, κρατάει την ουσία των πραμάτων. Αλλά, το να μιλά για το εργαλείο το ίδιο, δεν είναι σαν να ’χει κλείσει τα παντζούρια και να ’χει γίνει το παράθυρο, από διάφανο γυαλί, καθρέφτης; Πόσο μπορεί κάποιος να κοιτιέται σ’ έναν καθρέφτη; Και πόσο έχει νόημα να το κάνει;
