Από τ’ αγγλικά, μετέφρασα ένα βιβλίο του νομπελίστα Iσλανδού συγγραφέα Χαλντόρ Λάξνες (Και τα ψάρια τραγουδούν). Τέσσερις μήνες μετά την έκδοσή του, μου στάλθηκε ένα αίτημα φιλίας στο Facebook, από μια γυναίκα με το περίεργο όνομα Valgerdur Benediktsdottir. Το αποδέχτηκα, και βέβαια τη ρώτησα ποια ήταν και γιατί μου ’στειλε το αίτημα. «Είμαι η εκδότρια του Λάξνες», μου απάντησε. «Πληκτρολόγησα στα ελληνικά τ’ όνομά σου, και σε βρήκα». Την ευχαρίστησα, της είπα πως πολύ θα ’θελα να μου δοθεί κάποια μέρα η ευκαιρία να μεταφράσω τους Ανεξάρτητους ανθρώπους, ένα θαυμαστό μυθιστόρημα του Λάξνες, και σκέφτηκα πως εκεί το πράγμα θα τέλειωνε (κι ήταν ήδη πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς από τους πιο πολλούς Έλληνες εκδότες να πράξουν). Ωστόσο, όχι, μου ζήτησε τη διεύθυνσή μου, να μου στείλει ένα λεύκωμα μ’ εικόνες της Ισλανδίας, κι όταν την ευχαρίστησα ξανά, προσθέτοντας πως είμαι ένας απλός μεταφραστής, όχι εκδότης, μου απάντησε: «Είμαστε μονάχα 300.000, έχουμε το ίδιο μέγεθος με τη Φλωρεντία, όταν ζούσε εκεί ο Δάντης. Αν δεν ήταν οι μεταφραστές, τα βιβλία μας δε θα ταξίδευαν ποτέ έξω απ’ τη χώρα μας». Αν γνωρίζει κάποιος τα ελληνικά εκδοτικά ήθη (απόρροια , σε μεγάλο βαθμό, των ελληνικών ηθών εν γένει), δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει μαζί μου:
Άλλα ήθη… ισλανδικά.
