Η Όλγα έστηνε το δικό της καρτέρι στο OnlyFans, τις ώρες που τα ανδρικά δάχτυλα αναζητούσαν λίγη εκτόνωση πριν από τον ύπνο.
Κάθε βράδυ φορούσε τα καινούργια της μαλλιά. Πάντα θαύμαζε τις σκληρές γυναίκες των Highlands στις ταινίες. Εκείνες επιβίωναν σε έναν τόπο με παγωμένους ανέμους και μαύρα βράχια σμιλεμένα από την καταιγίδα. Κάτω από την κόκκινη περούκα, το κρανίο της ήταν ένας λευκός χάρτης της αρρώστιας.
Όταν ήρθε η διάγνωση, ο Θανάσης την αγκάλιασε σφιχτά.
«Θα το περάσουμε μαζί, αμαζόνα μου».
Όμως οι ηρωίδες του Χόλιγουντ δεν ξερνούσαν στις λεκάνες των νοσοκομείων ούτε άφηναν τη σάρκα τους στο χειρουργικό τραπέζι.
Στα μισά της μάχης, όταν το μαξιλάρι γέμισε τούφες και το δεξί της στήθος παραδόθηκε στο νυστέρι, ο Θανάσης λάκισε. Πήρε και το παιδί.
«Μια αρρωστιάρα δεν μπορεί να αναθρέψει σωστά ένα δεκάχρονο», έγραφε το σημείωμα στο ψυγείο.
Η Όλγα το διάβασε δύο φορές. Τρίτη δεν χρειάστηκε.
Με μια κόκκινη γραμμή στο κορμί γεννήθηκε η Amazona.
Άνοιγε τον υπολογιστή, ρύθμιζε το φως και περίμενε. Οι άνδρες εμφανίζονταν με ψευδώνυμα.
Η κάμερα την έδειχνε πάντα από την ίδια γωνία. Η δεξιά πλευρά του κορμιού της έμενε έξω από το πλάνο. Άφηνε να φαίνεται μόνο ο σφριγηλός μαστός. Με τη βυσσινί ρόγα τεντωμένη, τραβούσε τη χορδή του τόξου της. Οι άνδρες ανάσαιναν βαριά και κατέβαζαν τα παντελόνια τους μπροστά στον φακό.
Οι περισσότεροι ήταν εύκολη λεία. Τότε η Όλγα άλλαζε απότομα τη γωνία της κάμερας. Τραβούσε το σουτιέν και τους αποτελείωνε.
Κάποιοι έβριζαν και έκλειναν αμέσως. Άλλοι έμεναν ακίνητοι, σαν να μην ήξεραν πού να κοιτάξουν.
Υπήρχαν όμως κι εκείνοι που παρέμεναν όρθιοι για ώρα. Το πήγαιναν πιο αργά. Ψέλλιζαν λέξεις, αναζητώντας ένα ψήγμα συναισθήματος. Ρωτούσαν πώς τη λένε.
Σε αυτούς έκρυβε την ουλή μέχρι να αδειάσουν. Ύστερα μάζευαν τα παντελόνια τους με σκυμμένο το κεφάλι. Η Όλγα έβγαζε την περούκα μπροστά στη μαύρη οθόνη.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Nigel Van Wieck. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου ένατου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]







