Κυκλοφόρησε η τρίτη ποιητική συλλογή ενός συγγραφέα και γράφτηκαν πολύ καλές κριτικές. Το μέρος καταγωγής του το ήξερα καλά. Εκεί πέρασα τα παιδικά μου χρόνια. Αποφάσισα από περιέργεια να αγοράσω τη συλλογή με τον παράξενο τίτλο «Χρόνια δοξασμένα». Βγαίνοντας από το βιβλιοπωλείο ήμουν σίγουρος ότι ο συγγραφέας μού ήταν γνωστός.
Στον νου μου ήρθε μια εθνική επέτειος στο δημοτικό. Ο συμμαθητής μου ο Οδυσσέας γκρίνιαζε στη δασκάλα για τον ρόλο που του έδωσε σε ένα θεατρικό δρώμενο: «Οδυσσέας, κυρία. Αφήστε με να παίξω τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στο Χάνι της Γραβιάς». «Βρε συ» απάντησε εκείνη, «με τόσο δυνατή και μελωδική φωνή θέλω να πεις κάτι ποιητικό!» και τον έβαλε να κάνει τον Αθανάσιο Διάκο. Είχαμε στρώσει στη σκηνή λουλούδια που μαζέψαμε πρωί πρωί από τους αγρούς γύρω από το σχολείο. Ο Οδυσσέας έπρεπε με δυνατή φωνή να απαγγείλει την ώρα που ξεψυχούσε το «Για ιδές καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρη, τώρα που ανθίζουν τα κλαριά και βγάζει η γης χορτάρι».
Με τον Οδυσσέα σπουδάζαμε στην ίδια πόλη. Στο μαθηματικό αυτός, στη φιλοσοφική εγώ. Μια μέρα που τρώγαμε στη φοιτητική λέσχη μου είπε: «Οδυσσέας Αλεπουδέλης». Δεν κατάλαβα αμέσως. «Για τον Ελύτη σου μιλώ» τόνισε. «Καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλη». Μια άλλη φορά σε περίπατο στη λίμνη είπε πάλι: «Γιώργος Σορολόπης». Ήξερα πως ήταν κάτι που είχε σχέση με τη λογοτεχνία, αλλά ενώ για τον Ελύτη το γνώριζα, για τον Ιωάννου το αγνοούσα. Ο Οδυσσέας διάβαζε πολλή λογοτεχνία, τόσο που απορούσα πώς διάλεξε το μαθηματικό αντί για τη φιλοσοφική. Βέβαια ήταν παιδί καταπιεσμένο. Κι ίσως για το μαθηματικό να έπαιξαν ρόλο οι δικοί του.
Πάνω στο βιβλίο έγραφε Οδυσσέας Διάκος. Αμέσως φωτίστηκε η σκέψη μου και θυμήθηκα το πόσο αισθαντικά απήγγειλε τα τελευταία λόγια του Διάκου ο Οδυσσέας σ’ εκείνη τη σκηνή των παιδικών μας χρόνων. Είναι αλήθεια ότι δεν γνώριζα την πορεία του μετά το Πανεπιστήμιο, ούτε τη συγγραφική του δράση. Είχε βγει για μεταπτυχιακά στην Αγγλία και χαθήκαμε. Σίγουρα το επώνυμό του «Σχισμένος» δεν ταίριαζε και τόσο σε ποιητή. Ήδη από παιδί είχε δεχθεί μεγάλη κακοποίηση από τους συμμαθητές για αυτό το επίθετο. Ήταν φυσικό να το αλλάξει με ένα καλλιτεχνικό ψευδώνυμο. Όταν μετά από χρόνια βρεθήκαμε, έμαθα ότι το είχε αλλάξει και στα χαρτιά με δικαστική απόφαση. «Οδυσσέας Διάκος» λοιπόν. Ωραία η ποίησή του. Πήγα και παρήγγειλα και τις δύο άλλες ποιητικές του συλλογές. Ποιος ξέρει. Οδυσσέας ήταν κι αυτός. Μπορεί κάποια στιγμή να έφτανε στην Ιθάκη· να έφερνε το τρίτο Νόμπελ Λογοτεχνίας για τη χώρα.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Chen Wei. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
