[Για το πρόσφατο αφιέρωμα του περιοδικού μας στην κυπριακή λογοτεχνία, ο Ανδρέας Καραγιάν μάς έστειλε δύο ανέκδοτα κείμενα. Δημοσιεύσαμε το πρώτο, που συνιστούσε μια ευρύτερη αναφορά στο έργο του, θεωρώντας το δεύτερο, αυτό που δημοσιεύουμε τώρα, πολύ πιο προσωπικό και τολμηρό ως προς τη θεματική του. Σημείωνε τότε, στο επεξηγηματικό μήνυμα που μας είχε στείλει, ότι: «Το “Έρωτας και φαντασιώσεις, μια ελεγεία” είναι από τα πιο συγκινητικά και προσωπικά κείμενα μου για έναν αγαπημένο νέον, το ποίημα είναι αδημοσίευτο, είναι το μοναδικό ποίημα που έγραψα, το πρώτο και τελευταίο, η επιλογή μου έγινε λόγω του ότι η 1η του Δεκέμβρη είναι παγκόσμια μέρα εναντίον του AIDS και είναι θέμα που δεν είναι κοινό στην ελληνική γραμματεία, το ποίημα δεν έχει δημοσιευτεί είναι η “παγκόσμια” πρώτη του!» Ο Ανδρέας Καραγιάν θα λείψει και από τα γράμματα και από τη ζωγραφική.]
ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ
Αφιερωμένο στον Armin Haagen
Ο Armin Haagen απεβίωσε σε ηλικία 49 ετών στις 13 Μαρτίου 2009 από επιπλοκές του AIDS
Όταν ένιωσα ότι θα έφευγες μακριά μου αναζητώντας να βρεις άλλες εμπειρίες, γιατί μέσα από τον δικό μας έρωτα είχες αποκτήσει πια τη σεξουαλική αυτοπεποίθηση που η έλλειψη της τόσο σε είχε βασανίσει, προσπάθησα να εφεύρω τρόπους για να σε ελκύσω σεξουαλικά. Είχες μιαν έντονη έλξη για τα διάφορα φετίχ που φόραγες στο σώμα σου, αυτό το ατελείωτα ψηλό σώμα, το καλογραμμένο αλλά αδύνατο που προσπαθούσες μάταια να «επισκευάσεις», όπως έλεγες, τρέχοντας σε κάποιο γυμναστήριο. Ήξερα ότι τα διάφορα φετίχ σου ήταν κλειδωμένα σε ένα χαμηλό κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι σου. Η γνώση αυτή με ερέθιζε και ήθελα να τα πιάσω στα χέρια μου, να τα νιώσω, να μυρίσω το σπέρμα και τα ούρα σου, έτσι θα ανακάλυπτα τα μυστικά σου, αλλά δεν ήθελα να σπάσω το μυστήριο ή τη μαγεία που σε περιέβαλε εκτός και μόνο αν εσύ ήθελες να με μυήσεις στις ηδονές σου. Ήθελα να χάναμε την αθωότητά μας ανακαλύπτοντας μιαν άλλη καινούργια αθωότητα αποδεχόμενοι τη ντροπή, τον πόνο, την ηδονή και να τα μοιραζόμασταν. Σε εμπειρώμαι με ένα παράξενο τρόπο σε πολλαπλές σεξουαλικές φαντασιώσεις με διαφορετικές όψεις, ένα παιγνίδι σαδομαχιστικό. Το βρίσκω δύσκολο να χρησιμοποιήσω άλλες λέξεις παρά τις λέξεις που χρησιμοποιώ στη φαντασία μου για να περιγράψω, να δώσω υπόσταση στις φαντασιώσεις μου. Για να εμπειραθώ τη φαντασίωσή μου πρέπει να την εκφράσω με λέξεις. Και χρησιμοποιώ βρώμικες λέξεις και δημιουργώ βρώμικες εικόνες, αισχρές εικόνες και χαίρομαι την ανηθικότητα της φαντασίωσης. Είναι σαν να σπάζω τον ηθικό κώδικα, την αποδεκτή ηθική και να εισέρχομαι στον κόσμο της Αηδίας όπου τα πράγματα αναδίνουν μια μυρουδιά ούρων, σπέρματος, κοπράνων. Μοιάζει με το παιγνίδι ενός άτακτου αγοριού που μοναχό του και στα κρυφά λερώνει ο ίδιος τα ολοκάθαρά του ρούχα. Το σεξ είναι η αποσύνθεση, είναι η ευχαρίστηση να σπάζει κανείς το φράγμα της ηθικής. Σε κάθε εκσπερμάτωση εμπεριέχονται χιλιάδες μικροί θάνατοι. Θυμάμαι την τελευταία φορά που βρεθήκαμε, ήταν στο Βερολίνο πριν ακόμη πέσει το Τείχος και όπου είχα πάει με μια υποτροφία του Ινστιτούτου Γκαίτε. Κάναμε έρωτα και μου εκμυστηρεύτηκες ότι τα είχες φτιάξει με έναν νεαρό που γνώρισες. Μου έστειλες ένα γράμμα από το Μόναχο με ημερομηνία 4.11.1988: «Ανδρέα, ίσως δεν έπρεπε να γράψω το γράμμα αυτό, ίσως δεν πρέπει να το διαβάσεις, αλλά κυριαρχείς στις σκέψεις μου. Το πρωί αυνανίστηκα μετά από αρκετό καιρό σε φανταζόμουν να χορεύεις μπροστά μου σε χρυσό, μαύρο και με αλυσίδες. Έχασα αρκετό βάρος από τότε που επέστρεψα και συνεχίζω το γυμναστήριο. Έχω αρχίσει μια σχέση με τον νεαρό που συνάντησα πριν χωρίσουμε. Βρισκόμαστε τα σαββατοκύριακα. Δεν είναι το φοβερό πάθος, αλλά φιλά υπέροχα. Βλέπεις πόσο εύκολο είναι να συνεχιστεί η ζωή. Το παραδέχομαι, η σχέση μου μαζί σου ήταν πιο σημαντική, πιο βαθιά. Μου έδινες σταθερότητα ώστε δεν έχανα την ισορροπία μου. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Θα ήθελα όμως να βρισκόμασταν κάπου κάπου, να ενώνουμε τα κορμιά μας και το πνεύμα μας. Το κορμί μου φιλά τα χέρια σου. Σε παρακαλώ μη με μισήσεις. Don’t hate me please. Armin».
Μια ελεγεία
Κυριακή 7.11.1988
4 η ώρα το πρωί
Ένα νυχτερινό τραγούδι λίγο πριν φέξει η αυγή.
Μήπως είναι το αλάτι/ μήπως είναι η ζάχαρις/ μήπως είναι το νερό/
που ξεκαθαρίζει τα νεκρά κορμιά των επιθυμιών μας/ τις σκιές ακαθόριστων πράξεων.
Ή μήπως είναι η επιστημονική μεταμόρφωση/ ενός κρυστάλλινου γαλάζιου ουρανού/ στη μοναξιά ενός παιδιάστικου κλάματος.
Το βαμβάκι καθαρίζει απαλά την πληγή.
Μήπως είναι μια σταγόνα αίμα/ μήπως είναι μια σταγόνα σπέρμα/ μήπως είναι μια σταγόνα ιδρώτα.
Σκεπάζω το κορμί μου με άλλα κορμιά/ για να ξεχάσω το άγγιγμά σου/ σκεπάζω τις μνήμες μου με τα ατέλειωτα παιγνίδια του μυαλού/ για να ξεχάσω τις επιθυμίες./ Μήπως η επιθυμία είναι η μοναδική αλήθεια του ανείπωτου πόνου μου;
Λέξεις, λέξεις, λέξεις./ Οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους.
Είναι μήπως ένα δάκρυ,/ ή η ομίχλη που καλύπτει σιγά σιγά / το πάθος που κάποτε πύρωνε τα κορμιά μας/ ή μήπως είναι η πράξη στον χρόνο/ που περιμάζεψε την οργή και τον φόβο.
Είμαστε άραγε καταδικασμένοι να παρακολουθούμε/ την απρόσμενη απουσία/ την επανάληψη της μοναξιάς,/ την επανάληψη των χαμένων ηδονών;
Θραύσματα μυρωδιάς/ θραύσματα γέλιου/ θραύσματα τρόμου/ κοροϊδεύουν/ τη γωνία του δωματίου/ το επίπεδο πάτωμα/ την ανοικτή πόρτα.
Λέξεις, λέξεις, λέξεις/λέξεις λέξεις, λέξεις…
Τα μάτια μου αναζητούν τα δικά σου μάτια / το χέρι μου αναζητά το δικό σου χέρι/ το κορμί μου είναι νεκρό.
Στάχτη στη στάχτη,/ αίμα στο αίμα,/ σπέρμα στο σπέρμα,/ στάχτη στη στάχτη.
Γεμίζω το στόμα μου με λέξεις/ για να δομήσω το σχήμα των επιθυμιών μου.
Κοφτερό και μαλακό/ σκληρό και τρυφερό.
Το ήπιο πρωινό φως / κατευνάζει και μεταμορφώνει τα φαντάσματα. Αποχρώσεις του φωτός /οι ανέκφραστες επιθυμίες .
Άρμιν, ιδού και πάλιν/ το απαλό, καθάριο γαλάζιο.
Άρμιν, το πρωινό απομακρύνει την νύχτα.
Άρμιν, το πρωινό, οι μνήμες…
Είθε οι τρυφερές φτερούγες ενός αγγέλου / να σκεπάσουν το κορμί σου/ να σκουπίσουν τα δάκρυα και τις αγωνίες σου.
Είθε η πρωινή δρόσος / να ανακουφίσει το κορμί σου.
Είθε οι μνήμες από κάποιες ευτυχισμένες στιγμές/ σε ένα κρεβάτι/ σε κάποιο τρεχούμενο ποτάμι/ σε μια πρωινή ποδηλασία / να απαλύνουν τις ανησυχίες σου.
Είθε ο τρυφερός ήλιος/ ενός γλυκού πρωινού/ να σε προστατεύει.
Άρμιν, φώτισε η ανατολή
…καληνύχτα γλυκιέ μου πρίγκηπα,
Καληνύχτα.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Ανδρέας Καραγιάν. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
