Μετάφραση: Βάσω Χρηστάκου
… Ό,τι θέλετε, μάλιστα, κύριε, όμως είναι οι λέξεις που τραγουδούν, εκείνες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν… Υποκλίνομαι μπροστά τους… Τις αγαπώ, τις κολλάω, τις καταδιώκω, τις δαγκώνω, τις λιώνω… Αγαπώ τόσο πολύ τις λέξεις… Τις απρόσμενες… εκείνες που περιμένεις με λαιμαργία, παραμονεύεις, μέχρι που ξαφνικά πέφτουν… αγαπημένες φωνές … Λάμπουν σαν χρωματιστές πέτρες, πηδούν σαν ασημένια ψάρια, είναι αφρός, νήμα, μέταλλο, δροσοσταλίδες… Κυνηγώ κάποιες λέξεις… Είναι τόσο υπέροχες που θέλω να τις βάλω όλες στο ποίημά μου… Τις αρπάζω στον αέρα, καθώς περνούν βουίζοντας, και τις παγιδεύω, τις καθαρίζω, τις ξεφλουδίζω, ετοιμάζομαι μπροστά στο πιάτο, τις αισθάνομαι κρυστάλλινες, τρεμάμενες, φιλντισένιες, φυτικές, λαδερές, σαν φρούτα, σαν φύκια, σαν αχάτες, σαν ελιές… Και τότε τις ανακατεύω, τις ταρακουνάω, τις πίνω, τις καταβροχθίζω, τις θρυμματίζω, τις στολίζω με μαϊντανό, τις λευτερώνω… Τις αφήνω σαν σταλακτίτες στο ποίημά μου, σαν κομματάκια γυαλισμένου ξύλου, σαν κάρβουνο, σαν απομεινάρια ναυαγίου, δώρα του κύματος… Το παν είναι η λέξη… Μια ολόκληρη ιδέα αλλάζει επειδή μια λέξη άλλαξε θέση, ή επειδή μια άλλη κάθισε σα μικρή βασίλισσα μέσα σε μια φράση η οποία δεν την περίμενε και που την υπάκουσε… Έχουν ίσκιο, διαφάνεια, βάρος, φτερά, τρίχες, έχουν όλα όσα τους προστέθηκαν λίγο λίγο από το πολύ κύλισμα στο ποτάμι, από την πολλή μετανάστευση από πατρίδα σε πατρίδα, από το τόσο πολύ που ήταν ρίζες… Είναι πανάρχαιες και ολοκαίνουργες… Ζουν στο κρυμμένο φέρετρο και στον ανθό που μόλις άρχιζε… Τι ωραία η γλώσσα μου, τι ωραία γλώσσα κληρονομήσαμε από τους ζοφερούς κατακτητές… Πήγαιναν με δρασκελιές στις τρομερές οροσειρές, τις αγριεμένες Αμερικές, γυρεύοντας πατάτες, λουκάνικα, μικρά φασόλια, μαύρο καπνό, χρυσάφι, καλαμπόκι, αυγά τηγανητά, με εκείνη την ακόρεστη όρεξη που ποτέ δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος… Τα κατάπιναν όλα, μαζί με θρησκείες, πυραμίδες, φυλές, ειδωλολατρίες, όμοιες με εκείνες που κουβαλούσαν στους μεγάλους τους σάκους… Από όπου περνούσαν έμενε ρημαγμένη η γη… Από τις μπότες των βαρβάρων όμως, από τα γένια, από τα κράνη, από τα πέταλα των αλόγων, έπεφταν σαν πετραδάκια, οι φωτεινές λέξεις που έμειναν εδώ αστραφτερές… η γλώσσα. Βγήκαμε χαμένοι… Βγήκαμε κερδισμένοι… Πήραν το χρυσάφι και μας άφησαν το χρυσάφι… Πήραν τα πάντα και μας άφησαν τα πάντα… Μας άφησαν τις λέξεις.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Nikoleta Sekulovic. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
