H ιδέα για το βιβλίο τριγυρνούσε μέσα μου καιρό, γεννήθηκε όμως εκείνο το βράδυ που άκουσα το αυτοκίνητο του να σταματά έξω από το σπίτι. Είχα προλάβει να κλείσω το φως, πριν ανοίξει την εξώπορτα. Όχι από ντροπή, αλλά επειδή δεν ήθελα να καταλάβει, ότι κάθε φορά που έβγαινε, έμενα ξάγρυπνος μέχρι να γυρίσει. Δεν ήθελα η δική μου αγωνία να βαραίνει τη σκέψη του σε κάθε βραδινή έξοδο.
Πότε τελειώνει αυτή η αγωνία; σκέφτηκα. Πότε τελειώνει αυτό το μείγμα συναισθημάτων που περιλαμβάνει χαρά, περηφάνεια, απογοήτευση, αγωνία, φόβο, πόνο και εγκαθίσταται μόνιμα στο σώμα και στο μυαλό κάθε (κάθε;) γονιού από τη στιγμή της γέννησης του παιδιού του. Αυτό το συναίσθημα που με το πέρασμα των χρόνων μεταλλάσσεται, δυναμώνει, αδυνατίζει, αλλά δεν χάνεται.
Αυτό το συναίσθημα που από την πρώτη στιγμή πιστεύεις ότι θα κρατήσει μέχρι το πρώτο κλάμα, το πρώτο δόντι, το πρώτο βήμα, την πρώτη λέξη, την πρώτη λέξη γραμμένη στο χαρτί, την πρώτη βραδινή έξοδο, τον πρώτο έρωτα που θα ζήσει, το πρώτο ταξίδι, τις πρώτες εξετάσεις, το πρώτο βράδυ που θα κοιμηθεί μακριά από το σπίτι, αλλά τελικά πάντα υπάρχει κάτι ακόμα που ακολουθεί, που περιμένει υπομονετικά τη σειρά του για να φουντώσει ξανά την αγωνία ή τον φόβο μέσα σου.
Τότε αναρωτιέσαι αν πέτυχες ως γονιός ή αν τελικά έχεις αποτύχει. Τότε ψάχνεις να βρεις τι ορίζει την επιτυχία ή την αποτυχία στη σχέση ανάμεσα στο παιδί σου και σε εσένα.
Αυτή η αγωνία και αυτές οι σκέψεις στάθηκαν η αφορμή για να γραφτεί αυτό το βιβλίο.
Σκέψεις που σε βρίσκουν στη δουλειά, στο αυτοκίνητο, στο μετρό, με ένα ποτήρι στο χέρι ή με το στόμα γεμάτο και προσπαθείς να τις κρατήσεις με δυο λέξεις στο κινητό, με μια σημείωση σε κάποιο σημειωματάριο ή οποιοδήποτε χαρτί βρεθεί μπροστά σου, ειδικά τώρα που μεγάλωσες και δεν εμπιστεύεσαι το μυαλό σου, γιατί εκεί είναι σίγουρο ότι θα ανακατευτεί με λογαριασμούς, υποχρεώσεις, συναντήσεις, σημαντικές η ασήμαντες ειδήσεις, πράγματα που έκανες ή πρέπει ή δεν θέλεις να κάνεις και θα χαθεί.
Αυτές οι σκέψεις αποτελούν το περιεχόμενο αυτού του βιβλίου, που όπως σχολίασαν και οι εκδότες του Ίκαρου, Νίκος Αργύρης και Μαριλένα Πανουργιά, από την πρώτη λέξη μέχρι το τυπογραφείο, κύλησε σα νερό. Αν και γι’ αυτό, κυρίως εκείνοι φρόντισαν να συμβεί.
Και αν κάποιες σκέψεις και λέξεις πρόλαβαν να βρουν χώρο στις σελίδες του, αυτές που έμειναν άστεγες ήταν πολλές περισσότερες. Και όλες οδηγούσαν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι αυτή η σχέση του γονέα με το παιδί του δεν μπορεί να στεφθεί με επιτυχία ή να καταλήξει σε αποτυχία, γιατί με κάποιο τρόπο, είναι καταδικασμένη να αποτύχει.
Είναι η στιγμή που κάθε παιδί πρέπει να ελευθερωθεί από τα δεσμά αυτής της σχέσεις, να κρατήσει τα συναισθήματα που τον συνδέουν με τους γονείς του (θετικά και αρνητικά) και να προχωρήσει μπροστά στον δρόμο που εκείνο θα διαλέξει.
Άρα το ερώτημα δεν είναι αν θα πετύχουμε ή θα αποτύχουμε, αλλά με ποιον τρόπο θα αποτύχουμε. Αν το κάνουμε με αγάπη, αν ο τρόπος μας βοηθήσει το παιδί να βρει αυτό που το κάνει ευτυχισμένο και εκείνο ανθίσει, τότε, έχουμε “αποτύχει” με τον σωστό τρόπο.
Ένα βιβλίο έχει (έχει;) αρχή-μέση-τέλος, αλλά αυτή η γονεϊκή σχέση μπορεί να αρχίζει ξανά κάθε μέρα. Το σίγουρο είναι ότι δεν τελειώνει ποτέ.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Lοuis Stettner. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου πέμπτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
