frear

Ευγνωμοσύνη – του Ντίνο Μπουτζάτι

Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος

Ευχαριστώ που έφτιαξες τον κόσμο, ειδικά για εμένα, τόσο μεγάλο και ποικιλόμορφο. Που έπλασες τόσα δισεκατομμύρια άλλους ανθρώπους, όμοιους με εμένα στην όψη, να μου κρατούν παρέα και που τους διέσπειρες παντού, ώστε, όπου κι αν πηγαίνω, να μη βρίσκομαι μόνος. Επίσης: που έδωσες τη ζωή σε πολλά πολλά δισεκατομμύρια άλλους ανθρώπους, πριν από τη γέννησή μου, για να με διασκεδάσουν οι περιπέτειές τους και να με κάνουν να σκεφτώ. Και που έχεις δημιουργήσει τόσες μακρινές χώρες, τις οποίες, αν είχα γίνει εξερευνητής, θα μπορούσα να είχα εξερευνήσει. Και που έφερες στον κόσμο τόσους πολλούς σοφούς για να μπορέσουν να μου εξηγήσουν τις άπειρες παραξενιές αυτού του βασιλείου –αν και το μεγαλύτερο μέρος του παραμένει τυλιγμένο στο μυστήριο ώστε, ελκόμενος ίσως, να ανακαλύψω και εγώ μια ακόμα πλευρά του ή τουλάχιστον, τις καλοκαιρινές βραδιές, να φανταστώ και να ονειρευτώ. Και που κρέμασες στον ουρανό μυριάδες αστέρια, από τα οποία είμαι σε θέση να αντιληφθώ μόνο ένα ελάχιστο μέρος, κρατώντας κρυφά τα άλλα για την περίπτωση που θα γινόμουν αστρονόμος και θα είχα την όρεξη να τα εξερευνήσω. Και με αυτό τον τρόπο, θα μπορούσα να συνεχίσω την απαρίθμηση για εκατοντάδες σελίδες.

Όταν το σκέφτομαι, μερικές φορές μου φαίνεται ότι είναι υπερβολή. Πόσα βουνά, θάλασσες, πόλεις, γλώσσες και μουσικές, ανατολές και ηλιοβασιλέματα που δεν θα δω ποτέ, ούτε καν θα υποψιαστώ ότι υπάρχουν. Ένα άμετρο σύμπαν με άπειρες διαφορετικές ζωές, κάτι τόσο όμορφο και μεγάλο για μένα, ένα όν τιποτένιο, που δεν ξέρει καν να κοιτάζει γύρω του. Αυτός ο ατέρμονος βασανισμός γεννήσεων, κακουχιών και τραγωδιών, που διαιωνίστηκε για εκατομμύρια χρόνια, με μοναδικό σκοπό να ευχαριστηθώ!

Θεέ μου, σε ευχαριστώ που με έχεις ευνοήσει με τόσους πόνους για να μπορέσω να εκτιμήσω το όφελος της μικρής ύπαρξής μου. Ακόμα περισσότερο, που έχεις επιτρέψει να προκληθούν μίση και πόλεμοι εφιαλτικοί και καταχθόνιοι, γιατί, όταν έχω κατά νου την τόση κακοπιστία των ανθρώπων, δεν προσκολλώμαι υπερβολικά σε αυτόν τον κόσμο. Και που έχεις κάνει ανθρώπους εχθρικούς και άθλιους ακόμη και απέναντί μου, ώστε, όταν αναγνωρίζω τον εαυτό μου ως όμοιό τους, να αμφιβάλλω διαρκώς για την αξία μου και να θεωρώ και εμένα τον ίδιο φαύλο και άθλιο.

Ευχαριστώ επίσης για τους αμέτρητους φόβους, τις απογοητεύσεις, τις οδυνηρές αναμονές, τις ασθένειες· που έχει αποκλειστεί για εμένα, εν ολίγοις, η πιθανότητα να είμαι ευτυχισμένος, ώστε η ύπαρξη μου σταδιακά να φαίνεται όλο και πιο άχαρη και να μου γίνεται ευκολότερο να την εγκαταλείψω χωρίς υπερβολικές τύψεις.

Θαυμαστή μέριμνα! Όλα – μια ατελείωτη αλυσίδα από τραγωδίες, μικροψυχίες, κακία, θανατηφόρα αδιαφορία– έχουν σχεδιαστεί με τρόπο ώστε σιγά σιγά να μου αρέσει αυτή η κατοικία κάπως λιγότερο. Και αντί αυτής να αρχίζω να επιθυμώ μια άλλη, ακριβώς εκείνη που ίσως με περιμένει.

Με μεγαλοπρέπεια έχει στηθεί αυτός ο μηχανισμός των δεινών, ένας μαύρος ωκεανός, αποκλειστικά για εμένα! Υπάρχει σύγχυση στη σκέψη μου, ενίοτε. Δεν είναι όμως μια τρομερή σπατάλη, αν σκεφτεί κανείς πόσο μικρός είμαι;

Αν και, προσέξτε, δεν αρκούν αυτά –και εδώ έγκειται το πιο θαυμαστό. Όλα και όλοι γύρω μου, κοιτώντας με στα μάτια, χωρίς ποτέ να αφήσoυν τα τεχνάσματα του αχόρταγου μυαλού μου να υπερισχύσουν, μου δείχνουν με το παράδειγμά τους τη ματαιότητα των πραγμάτων ή με ρίχνουν στη γη για να νιώσω την τραχύτητά της. Με απεριόριστη υπομονή χαλούν, καθώς τα πλέκω, τα υφάδια των προσδοκιών μου. Δεν αρκούν αυτά, σας λέω. Τυφλός σηκώνω το κεφάλι μου κάθε φορά περιφρονώντας την τόση σοφία που απλώνεται στο σύμπαν.

Κάθε πρωί ξαναρχίζω, προετοιμάζομαι βλακωδώς για να απολαύσω αυτό το μυστηριώδες παλάτι. Ο καθημερινός χορός από πόνους, λυγμούς και θανάτους μάταια με απειλεί. Δεν θέλω να καταλάβω. Ο τελευταίος επισκέπτης μου χαμογελαστός, δεν κουράζεται να μου δείχνει την πόρτα, προσκαλώντας με να κοιτάξω πέρα, προς το ευτυχισμένο βασίλειο. Αλλά εγώ, ανόητος, πεισμώνω, κάθομαι και διασκεδάζω περιμένοντας, παίζοντας με μικρές πετρούλες. Ξεροκέφαλος, στέκομαι ακίνητος, και αναρριγώ σε κάθε τρίξιμο μέσα στη μοναξιά του κήπου.

⸙⸙⸙

[Το κείμενο προέρχεται από το βιβλίο Εκείνη ακριβώς τη στιγμή,1950. Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Σχέδιο: Wilhelmina Barns Graham. Δείτε τα περιεχόμενα του πέμπτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: