frear

Πώς δεν γράφεται ένα ποίημα – του Αναστάση Μαδαμόπουλου

Ο ποιητής εκκολάπτει ένα ποίημα σιωπηλός. Στόμα κλειστό, φραγμένοι όλοι οι αεραγωγοί και ανενεργοί οι φυσητήρες. Ο λόγος αναδεύεται άγρια μέσα στα τοιχώματα της γαστέρος αναζητώντας εξόδους διαφυγής. Ενδεχομένως κάποιο φωνήεν ξεμυτίζει ως διεσταλμένο επιφώνημα όμως από τη ρινική πάροδο, μια δίφθογγος διαιρεμένη ακολουθεί τα δαιδαλώδη μονοπάτια των αφτιών αντιστρέφοντας την καθιερωμένη πορεία των εκφωνημάτων, ίσως τα πιο λιγνά σύμφωνα ψελλίζονται καθώς γλιστρούν από αδιόρατες σχισμές της συγχειλίας. Ο ήχος που τελικά διαφεύγει και ακούγεται είναι ένας ήχος τραυλός, μαγκωμένος, πνιγμένος μέσα σε οργανικά υγρά και θρυμματισμένος από τις εσωτερικές συγκρούσεις και αναδεύσεις. Ήχος εγγαστρίμυθος. Όσες λέξεις ελευθερώνονται είναι κολοβές ή ακέφαλες. Κατακερματισμένο εξέρχεται το λεγόμενο, ποτέ ακέραιο και συμπαγές.

Γιατί πάντα κάτι κατακρατείται άλεχτο εντός της γαστέρος. Το άλεχτο, που κυλάει ανάμεσα σε συλλαβές μυστικό ρυάκι, που ρέει σε λέξεις από κάτω ποτάμι σιωπηλό, που πίσω από φράσεις γαληνεύει ή βρυχάται φουρτουνιασμένος ωκεανός. Οι νησίδες του ρητού, όπως επιπλέουν πάνω στα νερά του άρρητου σε απόσταση η μία από την άλλη, κάνουν το πέρασμα αδιάβατο. Αδιάβαστο και το επιχειρηθέν ποίημα. Το άλεχτο, πικρό πουρί στον βυθό της γαστέρος, γράφει κι εκείνο σε στρώσεις ιδεογραμμάτων ένα διαφορετικό από το εκφερόμενο στην επιφάνεια αφήγημα, συνθέτει ένα άλλο σκοτεινό ποίημα, που και αυτό καμία γαστροσκόπηση δεν μπορεί να το διαβάσει. Ακόμη και ο ποιητής, ο παρασιωπών εγγαστρίμυθος, δε θυμάται τις παλιότερες στρώσεις των επάλληλων εγγραφών. Έχει μόνο την αφόρητη αίσθηση ενός βάρους στα σωθικά του, ενός πρηξίματος που όλο διογκώνεται φτάνοντας ενίοτε στα όρια του τυμπανισμού. Αν δεν αρχίσει το άλεχτο να διηθείται λάθρα ή και με θράσος μέσα στο λεγόμενο, για να το αποκαταστήσει με προσθήκες, αφαιρέσεις, διορθώσεις και φωτοσκιάσεις, τότε κάποτε εκρήγνυται, συντρίβει με τα εκλυόμενα αέριά του όλες τις φραγές και εξέρχεται από το ορθάνοιχτο στόμα τού ως τότε εγγαστρίμυθου ποιητή με την ορμή μιας πρωτόγονης, άγριας, οξείας και παρατεταμένης κραυγής που ενέχει όλα τα σύμφωνα και τα φωνήεντα της γλώσσας σε αδόκιμους συνδυασμούς. Έτσι παίρνει την εκδίκησή του το άλεχτο. Σαν τη ρουφήχτρα καταπίνει κάθε υπαρκτό ή δυνητικό φθόγγο του λεχθέντος και τον αναδεύει μέχρι να αποχυμωθεί, να πολτοποιηθεί και να καταλήξει σε άχρωμο, άοσμο και άγευστο προγλωσσικό χυλό, πάλι πίσω στη γαστέρα.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του τρίτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly